Diliminucunda Fenomeni

yeniden hayata

2012-02-17T15:50:00.000-08:00

plan yapma, gelecek hakkında kafa yorma, hayal kurma, ümitlenme; nasılsa şans onu tam tersine çevirecek. yine yanılmıyorum. unuttuğum noktalarda bana hatırlatma mailleri gönderiliyor.
tatilden dönmek zor oldu. o yollar, bitmek bilmediler. trajikomik anılar edindim. fakat bundan ziyade, buraya ilk gelişimde yaşamadığım sıkıntılarla boğuşuyorum. ciddi biçimde alışamadım. felaketin içinde çiçekler topluyor gibi yapıyorum biraz olsun mutlu hissedeyim diye. ama bilirler ki ben, toparlanmayı başarmışımdır. biraz zaman alıyor, o ayrı.
iki, hadi en fazla 3 yılımı buraya gömeceğimi düşünerek gelmiştim. gün geçmiyor ki kötü haberlerin ardı arkası kesilsin. sanıyorum, hatta sanmıyorum eminim, buraya çakıldım. hayalimdeki meslek, hayalimdeki çalışma ortamı, kısacası hayalimdeki gelecek bu değildi. umutlarım bunlar değildi. umut ettiklerimin yakınından dahi geçmeyen bir şeylerle içiçeyim. içimi açamayacak kadar hayatımdan dışlanmış durumdayım.
asiyim, isyankarım ama inanın bana bunların hiçbiri bir işe yaramıyor. neyse, fazla büyütmemek lazım. ne de olsa hayat devam ediyor. benim hala umudum var.

ayaklar altında sürümü

2012-02-14T10:19:00.000-08:00

pis işlere bulaştıktan yıllar sonra yeniliğe hasretmiş de kurtulmak isteyip kendimi çekemiyorum şu hayattan. ölüme yaklaştım bir beden daha diyor yaşlı, bedenin diyorum ben, ne kadar da tükenmiş, neredeyse yok.
park boş, hava soğuk. ellerimi ceplerime ek eldivenler de ısıtmıyor; oldum olası üşürler.
bugün kaza, bugün feci, acılı gibi; dilim, tırnak diplerim, elimi sürdüğüm gözüm, her yanımı yakıyor. çok yorgunum, bir şeylerin farkına varmışlığın yorgunluğu. ne olur amca, başımda dikilme, bu bank bugünlük benim olsun, diğerinde idare et; ne kalkacak dermanım, ne kalkarsam gidecek yerim var. acı doluyum, acılıyım. ve rüzgar, öyle sert ki. ciddi üşüyorum. ev düşlüyorum, sıcak. mayıştığımı o evde. uyuduğumu, ama rahat. rüyalar görüyorum, renkli ve dolu dolu. neşeliyim o zamanlar, elimde bir şeyler var, eğlendiriyor beni. şarkılarım daha gür, daha canlı. yerimde duramıyorum, annemi öpüyorum yüz kere. önce gülümsüyor, altmış sekizden sonra beni itekliyor. babam yine kanepede uyuyordur şimdi, babaannem yerli dizisini izlerken. arada uyanıp kumandayı arar, yarı anlaşılır tonda sorar neden değiştirdin?
hava gerçekten soğuk, burası evim değil üstelik. bir yabancının kanepesinde ayaklarımı uzatmış, saçma sapan bir dergi kurcalıyorum. bir sayfasından hatta, bakın, gemi yaptım. o şarkıdaki gibi kulaklarımda, o gemide ben de olsaydım.
ah, uzanıyorum işte, tepemde ufo, beynim kaynamış, hayal bile kuramıyorum. ama hakikaten çok soğuk. ellerim ve ayaklarım özellikle. öf ama ceceli bi sus artık, çekilmiyorsun!

bu arada, hepi sen valentins dey.

bu saçmasapanlıktan kurtar beni

2012-02-03T16:46:00.000-08:00

sabah erkenden yola çıkıyorum ve içimde bir şeylerin ters gideceği yönünde garip ve istenmedik hisler var. sensei youfuc'un tavsiyelerine uymaya özen gösterip pozitif düşüncelere dalacağım. deneyeceğim tamam. evhamlıyım. stresliyim. deliriyorum. yolculuktan nefret ediyorum. bana şans dileyin. öpçük.

lakırdı

2012-02-01T15:57:00.000-08:00

bazı şeyler var uzun süre katlanamıyorum.
örneğin blogumun görünümü. uzun süre aynı kaldığında darlanıyorum. blogumun görünümünü değiştirerek bunalıma karşı koyuyorum belkidir?
sonra müzikçalarım. içindekileri değiştirmeye kalksam ne zaman, asla vazgeçemediklerim, zaman zaman aradıklarım, taktıklarım, günaydınlıklarım derken hiçbirini silmeye varmıyor elim. derken derken, yeni bir müzikçalar alıp fullüyorum. müzikçalarlarıma bakarak ne dönem neşemin tavan yaptığını, ne dönem yerin dibine geçtiğimi anlıyorum biraz da.
en son gözlüğümü değiştirdim. bunca lafı da sırf bunu haber vermek için harcadım. hiçbir gözlüğümü sevmediğim gibi bunu da pek sevmedim. ama net görüyorum dünyanızı öhm.

yoksa siz hala

2012-02-01T15:16:00.000-08:00

ön sıradan biletinizi almadınız mı?

acele edin

kendimeziyet

2012-02-01T15:06:00.000-08:00

daha kaç defa olacağıdı?

parantez dışı

2012-01-22T15:15:00.000-08:00

benim için ne yapabileceğini sorsaydı ona benim için bir öykü yazmasını söylerdim. benim için başka ne yapabileceğini sorsaydı, benim için ikinci bir öykü yazmasını isterdim.

To Let Myself Go by Ane Brun on Grooveshark

yirmili yaş ağrısı

2012-01-21T16:44:00.000-08:00

bir demlik dolusu yalnızlık çayı, oturuyor sobanın dibinde. sağ dizi yanarken, sol dizinde karıncalanmalar soğuktan. bireyselliğe fazlaca alışmış olacak ki, muhabbete katılmıyor. çayından bir kendi içiyor ve dinliyor. ah be Muhsin Abi, bir de konuşabilsen... kim bilir neler dökülecek dilinden. bir el kalkıyor cihana hükmeder gibi, fazla osmanlıyım der gibi, tokat gibi, acı verir gibi, karşısındaki inler gibi bir ses çıkarıncaya kadar: özür dilerim.
vakti daralıyor her şeyin. beraberinde götüreceği "şeyler" listesine şöyle bir göz gezdiriyor. neredeyse hiçbir haltı yok elinde. uzun ama rahat bir yolculuk olacak. belki de hiç bitmez, kim bilir. dönüş yolu olmayabilir de, olursa da hediyelik eşya dükkanlarının kölesi olmayacak, o yalnız. hayali de olsa kimsesi yok; hayal gücünü bu yolculuğu yapmak için biriktirdiği paraya katkı yapmak amacıyla amatör bir fotoğrafçıya düşük faizli vadeyle sattı.
yolculuk fikri nerden çıktı bilmiyor hala. çayın bitmesine epey vakit var, bu esnada düşünecek sanırım.
ah be muhsin abi, hep mi yanılır insan? biraz bana benziyorsun sen de.
soğuk bir memleket hayali kuruyor. örneğin alaska. its so cold in alaska diyor aklından geçen şarkıda. hak veriyor pek az harita bilgisine rağmen. evet, diyor, alaska soğuk ve bu tam bana göre.
sağ dizi mayışıyor, sol dizi alaskada kara kışta. ayağa kalktığında sendeliyor, bir dizi havada.

may be continued

i hate to luv it

2012-01-19T08:50:00.000-08:00

lanetli ayın, kederli gününde doğdum. bebekliğimde terslik aşıları yapıldı. geçirimsiz topraklarda geçimsiz büyüdüm. alttan almayı, akabinde ağzına sıçılmayı öğrendim; akıllanmadım. iyilikten maraz doğdu, kırıldıkça kırıldım. üst üste birikebilen, hatta iç içe geçirilebilen hayal kırıklıkları edindim. hayallerim daima suya düştü. özen gösterdiğim her şey nefret ettiğim şeylere dönüştü. planlarım her zaman plan olarak kaldı. yanlış seçimler yaptım. yanlış kararlar verdim. iyi şeyler beni bulmuyor, hem de hiç.
kolay kolay değişmeyeceğimi düşünürdüm. elbette yanılıyorum, yanıldığımı daha önce kendime kanıtlamıştım. yaşadığım yerle mi alakalıdır, emin değilim, ölene dek benden kopmayacak özelliklerim vardı, pek çoğu gitti. şu evrede de, ölene kadar bende olmayacak özellikler edindim farkında olmadan. havasına bok atmak istemiyorum ama, daha fazla üzülür, daha fazla eş dost varlığı hissetmek ister oldum. birilerini arayıp susuşunu dinlemek bile istiyorum bazen.
ne diyeceğimi de unutuyorum. yine unuttum. çok bedbahtım bu ara, bana dokunan yanıyor. youfukçuğum çay demlemiş, o bile kurtarmıyor.
tek isteğim evde kıçımı sıcağa dayayıp saatlerce uyumak. bir de patates kızartması.

yine gelir

2012-01-13T14:35:00.000-08:00

cesaret veriyor insana. biraz melankolik dursa da, ben evet, şey, tam kalbimde hissettim az önce; dediği gibi: her şey çok güzel olacak. hala uzak ihtimal gerçi, 2011'e alışamadan 2012'nin gelmesi gibi. üst üste ve tabi ağır.
biraz peynir kokuyorum, dudaklarım tuzdan yanıyor; el uzantısında su şişesi, şu köşem yaz köşesi. bir şarkı çalınır yine kulağıma, ucundan bucağından tanışırız: herkesin hala umudu var!
gece karanlık, yıldızları sevsem de, seni daha çok seviyorum kahvaltıda sürpriz yapan sarma!
bu geceden itibaren beni fark etmen dileğiyle güneş, günaydın.

when angels deserve to die

2012-01-06T17:39:00.000-08:00

arada aklıma düşersin benim minik kelebeğim

evleniyoruz biz mutluyuz çocuklar gibi

2012-01-06T13:58:00.000-08:00

artık çayımızı yudumlarken aylin için dökülen gözyaşlarımızı birbirimizden saklamamıza gerek kalmayacak kadar geniş bir evimiz var.

what's on your mind

2012-01-03T14:14:00.000-08:00

forgive me if i am to say why does it have to be this way?

tanrıdan diledim

2012-01-01T05:40:00.000-08:00

yeni bir yıla daha girerken dün, üstün dökmen beyefendi bu yıl da kıyametin kopmayacağına dair yüzde bir milyon garanti verdi ve iyi bir yıl dilemenin geleneksel boyutundan bahsederken ben biraz sızmışım. ne de olsa çılgınlar gibi eğlendik! OOOOlamayalım hepiniz kendi çapınızda eğlendiniz sonuçta. pek çok kişi gibi bilet almamış olmasına rağmen arkadaşlarım da ulan kırk milyon tele bana çıksa naapardım hayalleri kurdu. ben naapardım bilmiyorum. gerçekten bilmiyorum. düşünmeden harcardım her bu kadar parayı banka hesabında görmemiş insanın dileyebileceği gibi.
biliyorum hepiniz açıktan yaut gizliden birilerinden bir şeyler dile(n)diniz ama size yüzde kırk milyon tele garanti veririm gerçekleşmeyecek efefefefefefefeff o kadar şey de tanrıdan dilenir zaten anca.
neyse efenim, adettendir bir iki kelam edeyim. eski yılı eleştirmek gibi olmasın, kırgınlık küskünlük girmesin araya da bana az getirisi benden çok götürüsü olan bir yıl oldu. ama iyi de ders oldu. hayatta hep kazanacağımı falan zannediyordum akıl parası oldu. oldu da oldu.hayatıma dahil olan, hayatımdan defolup giden tüm hayvan dostlarıma evvela teşekkürü borç bilirim. hayvan da olsa dost dosttur. kendilerini çok üzdüğüm için annemden başlayarak tüm ailemden özür diliyorum. buraya yazıyorum çünkü bunu yüzlerine söyleyemeyecek kadar her türlü sıfata sığınabilirim. benden özür dilemesi gerekenler varsa sıraya girmesinler sağdaki gişeden alıyoruz onları-vallahi iyi niyet. sonra, işte iş güç sahibi filan oldum. az da olsa para kazanıyorum, karnım doyuyor çok şükür. memurdan beklenen de budur efendiler, şükretmek, ediyoruz çok şükür. hatırlamak istemeyeceğim birtakım şeyler de olmadı değil. e o zaman toparlayıp iyisiyle kötüsüyle bir yılı daha devirdik diyeyim.
iyi yıllar.
seni seviyoruz teyah.

rüyalar gerçek olsa

2011-12-24T16:34:00.000-08:00

günlerden cumartesi. sağlam uyku uyumuşum. en uzun uyuduğum cumartesi ve en uzun baş ağrısını çektiğim; halen ağrıyor kerata. aşığı olmuşumdur uykunun fakat son zamanlarda-ki zaman zaman haftalık/aylık olmak üzere tekrarlanır-sürekli yorgun uyanıyorum. sebebi de rüyamda çok fazla aksiyona girmem. herhangi minik bir mevzuyu rüyamda fazlaca dallanmış halde birebir yaşamaktan öldüm-gönderme: gülnaz/öldüm burda.
bir ara rüyalardan mana çıkarmaya acayip takmıştım. baya baya takıntı haline gelmişti. bir de öğrenmiştim ki rüyayı ilk nasıl yorumlarsan o yöne gidermiş. o yüzden rüyada ölünce anneeem, ömrüne ömür katılmış senin derlermiş meğer. her şeyi evirip çevirip orasından tutup burasına bağlayıp dolandıra yollandıra muhakkak iyi bir yön bulabilen bir arkadaşım mevcuttu, rahmetle anıyorum, kendisi de 3. nesil bisktrolup gidenlerdendir. her sabah bir telaş yanına koşar rüyamı anlatırdım. dinler bana güzel bir şeyler söylerdi. ben de sevinir, umutlanır, güzel bir şeylerin olmasını beklerdim. arada bir haftalık rüya görmeden geçirdiğim zamanlar olurdu da sanırım rahatlardı bu aralarda.
sanırım fazla çaresizdim ve beni umutlandıracak herhangi bir şeye ihtiyaç duyuyordum ve kurtarıcım rüyalarımın bana getireceği mutluluklar silsilesi olmuştu.
her zaman olan şey oluyor ve ben yine bir şekilde, her şey yerli yerindeyken, öyle olduğunu zannederken meğer pazılın yanlış parçalarını yerleştirmeye çalışıyorum uygunsuz boşluklara. kararlarımın ne derece yanlış olduğunu gösterip beni hatalarımdan ders almaya sevk eden her bireye tek tek teşekkür etmek istiyorum; yardımlarınız paha biçilemez fakat yıpranıp yaşlandırıyorlar mı ne? ya da neyse yeniyılı suçlayayım birkaç gün daha bekleyip.
bu sıralar da kahve falına sardım. fincanı kapatıp açıl susam açıl diyorum, açılıyor. fincanda envai çeşit hayvan görünüyor. bu gece kısmette at, inek, tilki ve saylangoz vardı-hepsi tamam da salyangoza bozuldum, en iğrendiğim hayvanlar, hayvanı da geçtim böcek ya, bildiğimiz böcek, listesinde ilk beşe girer. unutmadan bakayım da yarın ona göre adım atarım.
bu arada evden ayrılmadan önce baktırdığım falda çıkan bana çok yardımı dokunacak bayan hala piyasada yok ne iş?
şu çalan şarkıyı da kimlere kimlere armağan edeyim.
şu çalan şarkı demişken, in the mood for love' ı hatırlatmamak edepsizlik olur.
sonra köşede kıvrılır uyurum da zaten.

hate of saturdays

2011-12-22T02:56:00.000-08:00

sen çok çok çok iyi biri misin teyah?

TT

2011-12-17T01:05:00.000-08:00

Kimseye Anlatmadım by Bülent Ortaçgil on Grooveshark

anlatmadığım o kadar çok şey biriktirdim, hayal edemezsin.döndüğünde canın hiç sıkılmayacak.

merak etmeden duramıyorum

2011-12-16T14:53:00.000-08:00

sevgili annem,
uyuyor olamazsın.
ev dışında herhangi bir yerde olman imkansız, gidebileceğin her yeri aradım.
sabahtan beri babamla da konuşmamışsın-laf aramızda bozuk sana.
babaannem de ahizeyi kaldırmayı biliyor; hatta o ahizeden çok ala laf sokar.
bugün eve siz ev ahalisinden başkası da uğramamış.
ee annecim,
ben seni bir akşam uyuyakalıp da aramadığımda,
1. teröre kurban gitmiş
2. kafasına taş yemiş
3. kaçırılmış
4. araba çarpmış
5. kısacası ölmüş yahut hastanede oluyorsam,
sen neredesin be kadın!
demez miyim?

tespitini yerler

2011-12-16T07:14:00.000-08:00

things are easy

2011-12-16T06:47:00.000-08:00

my baby loves me when i'm down and out
my baby loves me when i'm up and shining

Gotta Leave My Troubles Behind by Miss Li on Grooveshark

there's nothing much we want!

green is so green

2011-12-14T13:01:00.000-08:00

Lovefool by The Cardigans on Grooveshark

af ihlalinden ben sorumlu değilim

doğum günün kutlu olsun

2011-12-13T12:30:00.000-08:00

otobüs yanaşacak ve şoför sana gülümseyecek. pencereler parıldayacak ve cebinde bol bozukluk olacak. sol tarafıbdaki tek koltukların sonuncusu üzerinde adın yazıyormuşçasına boş olacak, en sevdiğin koltuk. otobüs yola çıkacak ve kavşağa yaklaşırken ışık yeşile dönecek. ay çekirdeği yiyen çocuk, kabukları kahverengi kesekağıdına dolduracak.
yaşlıca denetçi sana bilet sormayacaki şapkasına hafifçe dokunup hoş bir ses tonuyla iyi geceler dileyecek.
güzel bir gün. çünkü doğum günün. zekisin, güzelsin ve önünde koca bir ömür var. dört durak sonra kordonu çekeceksin ve şoför sadece senin için duracak.
otobüsten ineceksin, kimse seni ititp kakmayacak. sen inmeden kapı kapanmayacak. otobüs hareket edecek, yolcular senin adına mutlu olacaklar. ay çekirdeği yiyen çocuk sana nedensiz el sallayacak, gözden kayboluncaya kadar.
kim ne yapsın nedeni, bu bir doğum günü ve doğum günlerinde güzel şeyler olur. sana doğru koşan köpek yavrusu başını okşadığında kuyruğunu sallayacak. çok önemli günleri köpekler bile hisseder.
dairende insanlar seni karanlıkta bekliyor olacaklar, ikinizin seçtiği harikulade mobilyaların arkasında. kapıyı açtığında fırlayacak ve "Sürpriz!" diye bağıracaklar. sen gerçekten şaşıracaksın.
herkes orada olacak, sevdiğin bütün insanlar. sana en yakın olanlar ve en çok değer verdiklerin. sana getirdikleri ya da tasarladıkları armağanları verecekler. yaratıcı armağanlar, aynı zamanda yararlı.
komik arkadaşlar eğlendirecek, zeki olanlar seviyeyi yükseltecek. kederli olanlar bile içtenlikle gülümseyecek. yemekler leziz olacak, ardından çilek ikram edilecek ve kentin en iyi dondurmacısından alınmış vanilyalı milkshake ile o da aşılacak. Keith Jarret CD'si çalınacak ve herkes dinleyecek. bir plak çalınacak ve kimse kendini hüzünlü hissetmeyecek. yalnız olanlar o gece kendini yalnız hissetmeyecek. kimse "Süt mü, krema mı?" diye sormayacak, çünkü artık herkes birbirini çok iyi tanıyor olacak.
sonunda gidecekler. seni öpmelerini arzuladıkların seni öpecek, öpmelerini arzulamadıkların elini sıkmakla yetinecekler. bir tek o kalacak, birlikte yaşadığın erkek, hiç olmadığı kadar müşfik ve anlayışlı.
isterseniz sevişeceksiniz ya da seni güzelce yağlayıp masaj yapacak, Bedevi dükkanından senin için satın aldığı özel yağ ile. halojen lambayı kısacak-yeter ki iste- ve sonra, onun kolları arasına kıvrılıp şafağın sökmesini bekleyeceksin.
ben de orada olacağım o sihirli gecede, vanilyalı milkshake içip içtenlikle gülümseyeceğim. ve gitmeden önce, istersen, seni öpeceğim. istemezsen, elini sıkmakla yetineceğim.

just in case

2011-12-11T13:07:00.001-08:00

uyuyordum, uyandırdı.

bana şarkılar söyledi.

başını yana eğip bana bakarak şarkısına devam etti.

gülümsedim.

gözlerimi kapadım.

kulağıma fısıldadı şarkısını.

yüzüne dokundum, yumuşacık ve pürüzsüzdü.

o anda karar verdim,

helalimsin J.

beyin bedava

2011-12-08T01:35:00.001-08:00

topluluk halinde yaşanan yerlerde karşılaşılan pek çok zorluğa karşı alınabilecek tedbirler oldukça basit aslında. can sıkmaya sebep yokmuş. hiç hem de.
kendimi bildim bileli ttnet bağlantım problem yaratmıştır. buraya-cizre-geldim geleli yine sorunlarla mücadele etmekteyim ve yılmadan haklı davamı savunacağım. her ne kadar ttnet yetkilileri bana karşı olsa da, sık sık sehpadaki telefondan yetkiliye bağlanıp, ne olacak halimiz konulu dertleşme seremonizimi gerçekleştiriyoruz.
her defasında çözümsüz kalan soruna nihayet kökten bir çözüm bulundu : Aile Profili. bu da demek oluyor ki artık youtüpe giremiyoruz-allahtan vimeo erişilebilir durumda.Leyla ile Mecnun'u nasıl izleyebilirim telaşına düştüm aciliyetle.
daha önceleri film indirilmesinden, porno izlenmesinden, oyun oynanmasından şikayetçi olan sayın (!) müdürümüz en ilkel halinde düşündü ve en basit çözüme ulaştı.
biz bir aileyiz derken şaka yapmıyordu, artık eminim.
sayın ailem, beni koruduğunuz için size minnettarım.

bakın burada ne varmış

2011-12-07T15:02:00.000-08:00

yeryüzünün bilinen ve sıradan hatta bazen uyduruk, fazla normal bir parçasında yaşayan sıradan, basit yapılı, kolay anlaşılır, sade insanlarının günlük, haftalık, zaman zaman, çoktan seçmeli düzanlatımı.

şimdi ve burada.

iki ileri bir geri

2011-12-03T05:48:00.001-08:00

when the road gets longer than you thought

terliklerim

2011-12-01T13:07:00.001-08:00

sabah olmuş sanırım uyuyakalmışım, boynum tutulmuş, sağ tarafı. yatak ne kadar sıcaksa odanın içi o derece soğuk, kalkınca anladım. sevmediğim halde perdeyi açıp sokağa bir göz atmam lazım. kuş var mı diye değil, bulutları görmemek için gökyüzüne bakmalıyım. bot giymeyi sevmediğimden üşümediğini hissederek ayakkabılarımı giyebilmem için bir neden, ufacık bir neden bulmam lazım.
küçücük de olsa bir neden bulmam lazım. anlamadığım bazı şeyleri anlamam için neden bulmam lazım. bu defa sormadan, aynı şeyleri tekrarlattırmadan, bahane duymadan, kendi kendime bulmam lazım.
bahara yaraşır güneş ısıtmıyor bile sırtımı. yine de yürüyeceğim;ellerimin üşümesini çok seviyorum. ellerim soğukken merhabalaşmaya bayılıyorum. bu yüzden kış boyu eldiven kullanmam. hayır, şaka yapıyorum. bazen öyle soğuk oluyor ki eldivensiz dışarı çıkamam.
sokak sessiz, belli ki tüm köpekler uyuyor hala. tek duyduğum ayakkabımdan gelen uygun ritimdeki topuk sesi. beni benden aldı yine. bu uyum beni öldürüyor. küçücük şehirde onca sesin içinden seçerim günün hangi vakti olursa olsun bu ahenk dolu sesi. " tık tık tık tık..sağ'tık, sol'tık, sağ'tık, sol'tık"...
sağ topuğum yere sürtünüyor birden. her defasında en güvendiğim beni ilk üzen olur. sağ ayağıma öyle kuvvetli güvenirim ki. şehri duymaya başlıyorum yine. köpekleri, ağlayan çocukları, çöplerin sokakta dalga dalga dönüşünü duyuyorum. aynı kaldırımda, aslında ne kadar da yabancı olduğumu hatırlattığı için kızıyorum ayağıma.
ama uzun sürmüyor, kolay affederim ya hep, affediyorum sağ ayağımı yine o tatlı ritmi yakaladığında. tek vuruş, diyorum ya tek vuruş, yetiyor.
ta ki sağ ayağım, en güvendiğim, yeniden yere sürtene, ritmimi bozana, beni acıyla yüz yüze getirene kadar.

seni bi yerden çıkartıcam ama?

2011-11-27T05:09:00.001-08:00

I Will Follow You into the Dark by Death Cab for Cutie on Grooveshark

lady river

2011-11-22T04:36:00.001-08:00

tek isteğim bir parça uyumak. müzik dinlerken uyuyamıyorum fakat. aklımı meşgul etti hep. kelimeler, o kadar çok kelime.
pencerede uyuyakalmış birinin alından sızan yağ kaplamış camı. italyaya benzer bir uzantısı da var. yaz tatilinde yapacağımız seyahati düşlüyorum o esnada. "ben de gelirim" diyor yanses, ama biliyorum ki gelmeyecek.
başımı diğer yana çevirmek yorulmak nedir bilmeyen bir çeneyi alt etmek demek. sanırım italyayı incelemeye devam edeceğim.
üşüyorum. aynı zamanda çok terliyorum. sanırım üşüttüm. şalını alma der annem, ne o öyle yaşlı teyzeler gibi? sözlerini düşününce daha bir titriyorum. kolumda bir işaret parmağı dürtüsü, ne vardı bakışımda karşılık buluyor. üşüyüp üşümediğimi soracağını düşünerek, hayır cevabım ağzımda hazır beklerken, saçma sapan bir ilişkiden bahsediyor. önenli değil diyorum, önemli değil benim için. kendi içinde öğütmelisin hepsini, geçer diyorum, geçer diyor.
moral bozmada üstüne yok. bir o kadar da sinir. neden böyle insanlar beni buluyor? çok yemek yediğim için belki. ya da doğru zamanda dosdoğru yerdeyim, diğerleri yanlış.

muhteşem bir öyküyü bitirdim, diğerine geçmek için can atıyorum. tam sayfayı çevirecekken kitap havalanıyor elimden, yan tarafımdaki çenede duruyor.
çene muhteşem öyküyü okuyor.
çene muhteşem öyküyü yeriyor.
çene susmuyor.
ellerim titriyor, başım dönüyor; sanırım dalacağım.

joseph

2011-11-20T14:04:00.001-08:00

-silah sesleri duyuyorum Joseph, ne yapmalıyım?
-kedidir.

kapımızın önünde dev bir kedi patilerinden mermi yağdırıyordu.

canıma bonomo

2011-11-18T14:37:00.001-08:00

ne kadar yaysan da kelimeleri ağzında, bir o kadar göğnümüze yayıyorsun be CanCan.

the ayı

2011-11-15T13:31:00.001-08:00

en son hatırda kalan en eski anılardır ya, çirkinliğini unutuyorum hemen. hukukumuz geliyor her şeyden önce; ortak payda dersin sen buna, ben ortak yaşam alanı. birlikte geçirilmiş zamanları anarız bazı bazı. telefon bir içten çalar, sonra daha derinden; duyamam sesini, duyurmam sesimi. zaman tüm acılarımı hatırlatır bana. bazen ben olurum, bazen benden başka her şey. ipler kopuverir sonra; geçmişe dair güzel günlerin kara listeye alındığı zamanlardır bunlar. bir yüzüne tükürmediğin kalır. hayatından çıkardığına şükredersin.

ama aslında çıkarmamışsındır. günlerden bir gün, bir şarkı geri getirir sana onu.

tarçın

2011-11-11T07:26:00.001-08:00

sevmiyorum dedim, öyle yüzüme baktı. ne bakıyorsun, sevmiyorum yalan mı, dedim, inanamayarak baktı yine.
ama öyle.
ya seversin ya sevmezsin.
sevmiyorum seni.
bu kadar.

bir yolculuk polisiyesi

2011-11-07T07:21:00.001-08:00

created at TagCrowd.com

günaydın bayram

2011-11-05T19:16:00.000-07:00

günaydın bayram
iyi ki varsın
biz seninle oldukça
inan daha çok yaşarsın.

küçükler el öperken
cepler para dolarken
koyun, kuzu kederde
bizler keyif, alemde,
tüm aile iç içe
küçük büyük el ele,
çiğ et kokusu bir de.

sarıverince mutfağı
şu malum et kokusu,
kaçışır çoluk çocuk
sevmiyoruz bu b*ku (mecaz).

bayramıdır tabi ki
türk hava kurumunun
onu anmadan olmaz
onsuz kurban hiç olmaz.

gülelim, eğlenelim,
kutlayalım bayramı,
verelim hep el ele,
yükseltelim vatanı.

öpücüğü hak edenlere iyi bayramlar.

kut

2011-10-28T15:08:00.000-07:00

ücretli öğretmenlik yaptığım ilk yıl, ilk okulumda-ki aynı yıl içinde üç okul değiştirmişliğim, üç farklı kademede tecrübeme tecrübe katmışlığım vardır-kutlamaya katıldığım ilk tören olmasından; senelerce kutlamış olmama rağmeni en çok bu sebepten ayrı diyemeyeceğim ama değişikçe bir yeri vardır Cumhuriyet Bayramı'nın bende.
çok yeni ve elbette çok cici ve tabiki hanım hanımcık olduğum ve pek tabii bu işi hakkıyla yapacağımdan sayın vekil müdürümün emin olmasından, minik köy okulumuzda yapılacak törende sunuculuk görevi bir diğer arkadaşla bana verilmişti. hayır, bağlaçlarla saydırdığım tüm özelliklere sahiptim. törende "out" olmama tek neden ciddi derecede grip olmamdı. tıkalı burnum ve cızırtılı sesim sayesinde töreni kısa kesmek zorunda kalmak zorunda kalabilecekleri düşüncesi okul kadrosunu endişelendirmiş olmalı.
bu yıl da geldi çattıydı bayram. heyecan içindeydim doğrusu. şakam bir yana, kışlıklarımız hazır değilken henüz sabahın ilk saatlerinde gidip tören alanında rahat durmayan öğrenciye höthöt çekmek gibi çirkin bir manzarada yer alacak olmak angarya geliyordu.ayrıca, yalnızca Cizre'de bulunan 600 öğretmenin birden törene katılacak olması ilginçti. okula giderken olabildiğince rahat kıyafetler seçtiğimden takım elbisem yoktu törende giyebileceğim. ben ki ,acaba spor ayakkabı giysem müdür anlar mı, çabaları takdir edilmesi gereken insanım.
törenin iptal edilmesi buraya özgü bir şey zannettiysem de, beş on dakika içinde düzeltildim.
son olarak, sayın cumhuriyet'ten not var: cumaa'ya gittim, gelicem.
en kısa zamanda kendisini yeniden aramızda görmek istiyoruz. tören olsun, olmasın.

badem şekeri

2011-10-28T14:35:00.000-07:00

***

alacaklı gibi kapıyı çalan

taksimata bölünmüş acılar

seni güldürebiliyorsam, güzelim

kahkahalarını duymak güzel,

peki ya gülüşün

annenin dediği kadar

çirkin mi?

***

sevginin insanın tekelinde bulunmayışı

ve hiçbir şeyin itenildiği gibi olmayışı

o filmde dedikleri gibi

dünyada senin olmadığın bir saniye

bile geçirmedim

fakat seni bir kere biile göremedim.

***

bir insanın hayatındaki

en sevilen kişi olmak gibi

egosantrik arzular.

ne çok isterdim

seni sevdiğim gibi

beni sevmeni,

o anlamda!

never let me go

2011-10-27T13:27:00.000-07:00

henüz büyümemiş yüreğinde çaprazladığı minik elleri siliyor gözünden inen utangaç yaşları. saçını atıyor arada ardına hayallerinin, rimelinin desenlediği peçeteyle alıyor endişelerin kırıntılarını; ucunu kıvırıyor, döndürüyor, sağından soluna avuç avuç dolanıyor korkuları. belli etmeden korkuyor gözleri utanarak; sesi ele veriyor fakat kendini o kadar çok. anlıyoruz boğazında kalanın yiyecek kırıntısı olmadığını. dizlerinin üzerinde, dua eder gibi, gibiden ziyade duada, bir ekran parlaklığı, bir ışık bekliyor, bir ses işitmeye on parmak koşuyor.
bir yere varamasa da, dilediğini bulamasa da,
için rahat etmesi için,
iyi uykular.

TV

2011-10-25T05:32:00.000-07:00

işaret parmağım power düğmesinin üstünde dakikalarca beklesem de açamıyorum; anla seni görmek istemeyişimi.

bir kamyon, bir telefon, bir mesaj, bir mail, bir kargo kutusu, bir poşet; parlak ya da sönük birer umut.

telafi imkanı olmayan şeyler.

mutsuzluklarının ortasında diken diken tüyleriyle yarıçıplak koşturacak çocuklar.

benimle yaşayıp da deja-vu olmayan kimse tanımıyorum.

aynı kanalı izletmeye devam ediyorlar.

today, tomorrow

2011-10-23T06:30:00.000-07:00

makus talih diye bir şeyin varlığını, kendini unutturmamasını, bana tüm iğrençliğiyle gülümsemesini gözüm kapalıyken bile görmemi, ismimi zikredişini, kötü sesinin kafamda yankılanışını, yatağımın başına gelip sıcak nefesini yüzümde hissettirmesini, sırtıma dokunmasını; her şeyini tecrübe üzerine yürütmesinin acısını hissediyorum yine.
unutmuyorum.
unutturmuyorsun.

friend kiss

2011-10-22T15:34:00.000-07:00

arkadaş profilim:

hafta içi: titreşim modu

hafta sonu: sessiz mod

like the hunger

2011-10-22T08:50:00.000-07:00

please don't tell me i'm awake while i'm seeing bad dreams of my yesterdays.

suicide is painless

2011-10-18T08:06:00.000-07:00

çöldeymişim.
yumuşak kum zeminde ayaklarım ağrıyor.
susuz fakat sakinim.
mutluluk veren şarkıları düşünmeye çalışıyorum.
annenim kurabiye yapmama izin vermesini düşünüyorum.
yeşil elmadan aldığım ilk ısırığı düşünüyorum.
yol uzadıkça uzuyor da,
nereye gittiğimi bilmiyorum.
rüya olsa ya keşke, zararsız çıkardım, diyorum.
senelerce yürümenin ardından
yol bitti sanarım ya bir de,
tamam demeyegörsün ben,
henüz hiçbir şey yapmadığımı göstersinler.
ahtapotlar hayal ederim kızgın kuma düşerken dizlerim
ve mürekkepbalıkları yüzüm kuma gömülürken,
yanıbaşımda bir deniz anası, ayakucumda yıldız,
bana teselli verirler geçerken üzerimden
beş yüz kontenjanlı deve kervanı.

bugünü de devirdim sevgilim simon.

i don't mind spending everyday

2011-10-15T03:45:00.000-07:00

sen de sıkıldıysan

kalk ayağa
geride bırak sıkıntılarını

dans etmeye başla
sevileceğini bilerek
ellerin boynumda

-to be continued-

2. bahar

2011-10-12T14:51:00.000-07:00

bana bakma aklım
şaşıyor bazen
kalabalığıma atarım suçu
ya da yolda yürüyen
her şeyden habersiz
kutsal bir ineğe.
bir çöpçüdür sabahın ayazında
karşılayan beni,
elindeki süpürgeyle
elimdeki
açma bakışır,
derken çocuklar
renk renk üniformalarında
kimi gülümseyerek
kimi uykusuz
benim gibi
taşıyamaz çantasını.
zil sesidir uzaktan duyulan
yakında bir öğretmenin çığlıkları,
dikkat et, kesilmesin neş'en.
hayal kırıkları koridorlarda
sınıflarında,
ceplerinde bireylerin
ellerinde kurşun
alınlarında yağlı kalem izleri,
bir sabah masum
öbüründe harami,
bir gün şayet ise iyi
öbüründe yorgun...

dedim ya dalgınım yoksa unutmazdım bilirsin. ilkbaharı benim müjdelediğimi say, karşısında seninki dursun bu ekim.
çok şeye rağmen iyi ki iyi ki'ler varmış.

bana Esmé'yi anlat

2011-10-09T13:46:00.000-07:00

-n'oldu?
-bilmiyoruz.
-söylemediler mi bi' şey?
-hayır.

aslında bilmemek daha iyi dedi yürürken kendi kendine.
en azından anlamamaktan daha iyi.

ütopyalar güzeldir

2011-10-02T14:45:00.000-07:00

umut: bayrama az kaldı.
rüya: şubat tatiline az kaldı.
hayal: yaz tatiline az kaldı.
ütopya: burdan gitmemize az kaldı.

korkutuyorsun beni Selman. gözlerin donuk, senin soğuk, tüylerin ürpermiş, hele ki tırnakların! vallah alırım bak ayağımın altına o kuyruğunu sallama.
hey velet! kaşın gözün yarılınca görürüm ben seni. şuna bak şunaaa, artiz.
yakanı topla evladım.
teyzecim, bu biraz şey olmamış mı? şey yani, olmamış?
bi sigara daha içicem ben, siz çıkın.
çocuğun adı Tuncay olacak.
çay çok acı be!
grip oldum yine. bana ne verdin sen öyle, morfin gibi? kafanı kıracaktım telefonun olsa.
bunu burdan silksek gören olur mu? tabiki olur karşıda bir cemaat konaklıyor.
burası müze mi?
dondurma da dondurma olsa. neyseki künefe var yanında.
her şey çok lezzetli ama pis.
çöp kutusu ne diyorum, yüzüme bakıyo. şaştım!
adın ne senin? hıı tamam, aferin.
kültür şoku bebeğim, geçecek.
en çok neye alıştım biliyo musun? henüz bilmediğim bir şeye.
havai fişek.
yağmur yağacak demiştim.
nereye? park mı? yalnız mı?
ben uyuyorum galiba. ben de. ben de. ben de. ben de.

yıldızlı pekiyi bana

2011-09-29T13:32:00.000-07:00

öldürebilirim de

e for electricity

2011-09-29T13:08:00.000-07:00

elektrik beni sevmiyor.
üç aydır elektrikle olan savaşımda halen mağlubum. bulunduğum yerde, haftada en az iki defa elektrik kesintisi oluyor.
öyle paranoyakça davranışlar sergiliyoruz ki basit bir elektrik kesintisini saldırı, gök gürültüsü gibi oldukça normal bir hava olayını savaş olarak etiketleyebilme yetisine artık sahibiz. sığınağımız tuvalet, siperimiz çift kilitli kapı, ardında plastik terlikleriyle sinir bozukluğundan kahkaha atan tipler olarak ben Tee Ah ve sağ kol değneğim E. her gece aksiyon yaratıp, binbir masalla süslüyoruz adrenalin yüklü uykumuzu.
efenim. yine elektriklerin kesildiği bu akşam ufak çaplı lazer gösterisinden sonra karşı odadaki arkadaşımızı ziyarete gittik. kızımızın keman çaldığını öğrendim ve adına sevindim. fakat aklımdan, ilk "keman" kelimesini duyduğum andan beri silinmeyen şu(sn 10, dikkat!) şarkıyı nasıl silerim halen bilemiyorum.
bir türk bilgesinin de dediği gibi, hayat beni neden yoruyosun?

çokotops

2011-09-29T06:12:00.000-07:00

Tanrım, bilmeni isterim ki biraz dertliyim.

kaptan inişe geçiyoruz

2011-09-25T13:44:00.000-07:00

o düşüşü hissettim. garip, hüzünlü, sessizim. bekliyorum yere çakılacağım anı.

gizli stres var bende.

letters

2011-09-23T06:16:00.000-07:00

az kaldı geliyoruz.

çalıntıdır

kurbağa hikayesi

2011-09-19T07:54:00.000-07:00

koca ağızlı kurbağa ormanda yürümeye başladı.
yolda bir eşek gördü:
"eşek kardeş eşek kardeş, sen ne yerseeeen?"
"ot yerim."
yürüdü, yürüdü, yürüdü.
yolda bir çoban gördü:
"çoban kardeş çoban kardeş, sen ne yerseeeen?"
"ekmek yerim."
yürüdü, yürüdü, yürüdü.
yolda bir yılan gördü:
"yılan kardeş yılan kardeş, sen ne yerseeen?"
"koca ağızlı kurbağaları yerim."
"cüddü müsün?"

koca ağızlı kurbağa hikayesini bir daha anlatmadı, hiçkimseye.
ve sen, okur, bu hikayedeki hüznü göremiyorsan git ve kafanı akvaryuma sok.

lürük dans

2011-09-11T16:46:00.001-07:00

Thought of You from Ryan J Woodward on Vimeo.

Lily adına

2011-09-07T13:55:00.001-07:00

Kırmızı otomobil hikayesini anlattım ona:

Askerde savaşa katılan X asla eskisi gibi olmadı. Çok sessizdi,düşünceliydi. Pek gülümsemiyordu, hatta hiç gülümsemiyordu. Bir şeylereksilmişti hayatında, herkes biliyordu bunu. Bilmedikleriyse hayatında eksileninne olduğuydu; öğrenemediler de.

Kardeşiyle birlikte evlerinin bahçesinde yatan arabayı adametmeyi önerdi bir gün. Kardeşi hemen kabul etti. Birlikte çalıştılar her gün, araba“adam” olana kadar.

Deniz kenarına gittiler abi kardeş. Biraz içtiler. Kardeşinebirtakım öğütler yükleyen X kırmızı arabaya binip denize doğru sürdü aracı vesuların içinde kırmızı arabayla birlikte yok oldu.

Askerliğinin değişik yaralara sebep olabileceğinden endişeettim hep. “Bu öyküye benzemesin sakın” dedim, “böyle bir şey olmayacak” dedi
.

İyi olduğuna, her gününün iyi olduğuna oldukça fazla inanmıştım.

Beni en çok güldüren kişi en çok ağlatana dönüştü bir süresonra.

Şu an endişeliyim.

Şu an üzgünüm.

Şu an bir gün olacağı kestirmemden nefret ediyorum.

Şu an her şeyi berbat ettiğime dair şüphelerim üzerindedüşünüyorum.

Şu an pek çok şey düşünüyorum.

Şu an hiçbir şeyi sağlıklı düşünemiyorum.

Hiç bitmeyecekmiş gibi gelmişti.

ben Lily, şu an inancımdan nefret ediyorum.

babet

2011-09-01T15:28:00.000-07:00

öee rahat değil bi kere iğrenç ıyk mıyk yapmadan dinleyin şimdi.
çok sıcak bir yaz günü izmir sokaklarında dolanırken ayaklarımdaki terlikler bana işkence etmeye başladı. şıptıkı şıptıkı tarzı ses çıkaran bu terlikleri çıkarıp yalınayak mı dolansam ki acaba diye düşünmedim sanmayın. kötü bir fikir olarak kenarda kaldı tabi.
öyle can yakmaya başladılar ki sık sık kaldırıma, çimene, esnaf taburesine, oturulabilir her yere oturup ayak ovuşturuyordum.
yeter gari! dediğim yerde bir ayakkabıcıya girdim, hızlıca bakındım ve evet hayatımın aşkını buldum. benim canım babetlerimi aldım.
iki saat içinde ayağıma vurdular, tabanlarım işkenceden öldü. neyse dedim ama beni sizi sevmekten caydıramaz bu tür şeyler, nasılsa açılırsınız.
açılmadılar. ertesi yaz da ayaklarımı acıttılar. ama yine de sevdim onları.
sonra bir baktım herkes aynı babetin farklı renklerini giymeye başlamış. biraz soğudum onlardan, zaten ayaklarımı incitiyorsunuz giymeyeyeim bari bir süre dedim ve giymedim.
sonra babetlerim bana küstü ve evi terk etti. ben hala bir umut geri dönerler diye evin kapısına notlar, komşulara tembihler bırakıyorum. babetlerim, evinize dönün, sizi çok seviyorum!

kendime uzaktan bakmayı sevdiğim zamanlar bunlar

2011-08-30T15:47:00.001-07:00

"hapşırığımı tutmaya başladım. bu şekilde kalbim durur belki. artık işe yaramıyor nasılsa."

dişlerini fırçalarken bir zamanlar en sevdiği fakat sonradan nefret ettiği adamın şarkısını mırıldanmaya çalışıyor fakat beceremez. ne banyoda ne de diş fırçalarken şarkı söyleyebiliyor. bir saat önce özenle kıvırdığı saçlarından eser kalmamış, üzülüyor saçları için, güçsüz olmalarına üzülüyor, kendilerini savunamamalarına, yıpranmalarına. ağzını çalkaladıktan sonra saçında gezdiriyor parmaklarını. avucunda yaşamaktan vazgeçmiş beş tel yatıyor. üflerken elindeki telleri uzaklara, ısrarcı bir loser koluna yapışıyor. iki parmağıyla dikkatlice alıp daha da uzağa doğru üflüyor, "benden ayrılanın bana dönmeye çalışmasını hoşgörüyle karşılayamam.".

diş fırçasını özenle yerine yerleştirirken çökmüş gözlerine bakıyor. bir buçuk ay sonra yine kendine benzer birini görmek aynada birazcık içini rahatlatıyor. değişime açık değil belki de.

balkona doğru ilerlerken sol kapıdan gelen seslenmelere o kadar alışmış ki ses gelmeyince huzursuzlanıp göz ucuyla odaya bakınıyor. başını iki elinin arasına alıp balkondaki sandalyeye oturuyor.

ellerini çenesinin altında birleştirip oturuyor bir süre de.

sırtını dik tutmaya çalışarak arkasına yaslanıp baş parmağına ait tırnağı kemirir gibi yaparak oturuyor.

yoldan geçen biri sesleniyor, sesinden tanıyor yirmi yıllık arkadaşını. sandalyenin arkasına tutunup üzerinde diz çöküyor, gözlerini kısarak arkadaşına gözlüklerim yok anlamına gelen bir jest yapıyor. karşıdaki yüz gülümsüyor, yaklaşıyor.

"saçını mı boyadın?"

"evet, daa iyi oldu sanki."

"bahsettiğin renk değil mi? neydi adı?"

"çikolata-kahve."

"ikisini de çok severim. çok iyi bir üçlü olmuşsunuz."

"ıslakken kırmızı gibiydi, görmeliydin. korktum öyle kalacak diye ama sonradan bu hale geldi de rahatladım."

"benim saçım da kaliteli bir kesimi hak ediyor sanki ha?"

gülüşüp bir iki cümle daha kurduktan sonra önce kimin kapanışı yapacağına karar veremezmiş gibi gülümseyerek birbirlerine bakıyorlar. herkesin işi gücü olmasına bağlanan muhabbetle yolları ayrılıyor.

duruşunu bozmadan bir süre de böyle oturuyor balkonda. tavuklar seslerini yükseltiyor, sıcakta hiç çekilmiyorlar. uyanamıyor bu sabah yine, saçmalıyor bu yüzden. yağmur yağsa keşke, diyor, evin önünden akan minik dereciği özledim.

ün dö tua

2011-08-29T16:27:00.001-07:00

bayıldım. her eve lazım bu gençlerden.

MOVE from Rick Mereki on Vimeo.

hani golden alacaktım?

2011-08-28T19:50:00.000-07:00

pek çok yere geç kalırız annem de ben de. tam bir işkoliktir annem; ev hanımlığı bir tür takıntılar zincirine dönüşmüştür kendisinde ki bunun pek çok ev hanımında varlığını gözleyebiliyorum, yadırganacak bir durum değil.
bizimkilerde durum biraz farklı. dinlenmek uyumak demektir, uykuda dinlenilir. tatil, gezinti, eğlence bu tür şeyler zaman kaybı, tatsız tuzsuz şeyler, sıkıntı vs olarak adlandırılır anne ve babam tarafından. evde oturup kafa dinlemek, ölümüne televizyon izlemek uyku arasında, uyanınca kanaldan kanala atlamak, uzanmak, konuşmadan televizyon izlemek, aslında beraber ama apayrı dünyalarda olmak... kısacası evde sessiz oturmak dinlencedir, onun dışında sürekli hareket halindedir evdeki herkes. illa ki iş vardır, iş bitmez, iş yaratılır. çok uyuduğum konusunda eleştirilirim sık sık, uyku dışında kurtuluş yoktur çünkü gün içindeki -bana göre-gereksiz pek çok aktiviteden.
bu yüzden pek çok yere geç kalırız. yine böyle bir akşam koşuşturmaca halindeyiz annemle. çoraplarımı merdivenleri inerken giyiyor, yürürken yediriyorum ellerime kremi. söylenmeye bayılan annem yol boyu söyleniyor. bulaşıkları bana yıkatmasaydın diyorum, senin yüzünden geç kaldım, üstelik saçımın yarısını yapamadım.
annemin hedefe varmada seçtiği yol daha kestirim, kabul ediyorum, fakat yolumuzun üzerinde konaklayan köpekten acayip tırsıyorum. daha önce bir kez kandırmıştım annemi, yine deniyorum: -anne oradan gitmeyelim, köpek var.
-geç kaldık çok. bir şey olmaz. bi' tekme atarım gider. hem yoktur o zaten.
-anne önümü görmüyorum zaten nereye tekme atıyorsun? sanki sana bir şey yapacak, olan bana olacak. hadi bak iki dakikadan bir şey kaybetmeyiz.
-bi' şey olmaz. geç kaldık zaten yürü, arıza çıkarma yine.
-anneee...
-yürü dedim.
başaramıyorum. ve o gereksiz hayvan çıkıyor ortaya. anneme inanılmaz kızıyorum. sinirim o kadar fazla geliyor ki köpeği tutup yumruklamak, boğazını sıkarak, kapa çeneni gerizekalı köpek, bağırma diye haykırmak istiyorum sank köpek beni anlayacakmış gibi. çığlıklarım mahallede yankılanıyor annem bağırmamamı söylerken. bir şey yapmasını söylüyorum anneme, sadece dikiliyor orada. bağırarak hızlıca koşuyorum köpeğin beni takip etmeyeceğini bilerek.
annemle aramda elli metrelik bir mesafe koruyarak ilerliyorum. yol boyunca elime geçirdiğim sopayla orada dikilen köpeğe mi yoksa köpeğin sahibine mi vurmalıyım onu hayal ediyorum. anneme kızgınım, beni zorlamamalıydı. titriyorum ellerimden başlayarak sırtıma kadar, boyun damarlarım gerilmiş, mutsuzum.
İ. beni görünce gülümsüyor, karşılık vermiyorum. anlıyor sinirli olduğumu. yanımdan geçerken koluma sürtünen kadın sahte sıcaklığıyla sırtımı sıvazlıyor.
bir süre sonra yoruluyorum titremekten, kızmaktan, gücenmekten, zorlanmaktan; başımı yaslıyorum halamın omzuna.
neden yarım saattir yanımda oturan annemin değil de beş dakika önce gelen halamın omzuna yaslanıyorum diye düşünüyorum sonra. anneme kızgın olduğum için mi? hayır, inatçı olduğu için. insanları kırabildiği için. istediği istediğinde olması gerektiğini düşündüğü için. acaba halamdan rica etsem yolu uzatır mıydı? iki dakikadan bir şey olmaz, burdan gidelim desem kabul eder miydi? kesinlikle ederdi. bunu ben olduğum için mi yapardı peki? hayır, kendi çocuğu istese, onun için de yapardı.
işte belki de bu yüzden, her kız biraz annesi olduğundan benim değil başkalarının omzuna yaslanacak sevdiklerim.

sevgi ne demekti?

2011-08-26T16:55:00.000-07:00

sevgili sevgi,
seni yolda görünce tanımamama kızmadın umuyorum. çok uzaktaydın be sevgi! neyse, bu sayede miyop olduğumu öğrenmiş oldun.
yıllar seni değil de beni biraz soldurmuş sevgi. capcanlı halini görünce bankın altına saklanmak istedim utancımdan. kıkır kıkırsın, dopdolusun sevgi, seni kıskanmamak elde mi?
seneler önce de yakınlaşmıştık baya. seni çok seviyordum be sevgi! bak bugün gördüm yine bir dolu sevdim seni.
miniciktin sevgi, gördüğüm kadarıyla hala öylesin. ben kilo aldım sevgi, çatlaklarım, minigöbeğim, rahatsız olduğum fazlalıklarım var. ama tanırdın beni az çok hatırlarsın, kendime kattığım hiçbir şeyi cart diye söküp atamam.
pıtırcıktın sevgi. yanaklarını sıka sıka kızartırdım da bir şeycik demezdin. içten seviyorum kızaam derdim içimden, sırıtan ağzından anlardım anladığını.
her derde devaydın sevgi adeta. ne kadar problem üretirsem o kadar çözüm bulurdun.
hiç değişmemişsin sevgi, hiç de değişmeyeceksin. ben çok değiştim ama sevgi. çok başkalaştım.
ama inan saçımın rengi hala aynı.

güzel ve odun

2011-08-24T18:54:00.000-07:00

eskimeye yüz tutmuş yeni bir trend var dizilerde uygulanan: tanınmamış yüzleri tanıtmak, abartmak, kazımak, keşfettirmek, sevdirmek, popüler yapmak, para kazanmak...

başlarda çok sevdik, gerçekten de güzeldi, iyiydi. aman, dedik, hakikaten ne de güzel, ne de yetenekli insanlar varmış da bilmiyormuşuz, aferin böyle devam etsin. çünkü seçimler dikkatliydi. en azından daha titiz davranılıyordu-sanıyorum.

fakat öyle bir şey oldu ki, işine giden adamı işe giden adam, parkta oturan dedeyi parkta oturan dede, evde yemek yapan ev hanımını evde yemek yapan ev hanımı, kısacası her yaştani her kesimden, yetenekli/yeteneksiz, uygun ya da değil fark gözetmeksizin-tamamen eşit, evet-ekranda olamadığı bir şeyleri canlandırmaya çabalarken görür olduk. beceriksiz oyuncular, beceriksizce ve oldukça fazla yapmacık işler çıkardı ortaya ısıtılıp ısıtılıp önümüze sunulan.

özellikle fokstivi bu konuda oldukça başarılı. berbat oyunculuklar, berbat seslendirmeler; o kadar da kendisi olmayıversin diyor insan. dublaj diye bir şey var benim bile bildiğim. en içten tebriklerimi fırsatım olursa kanal sahibine bizzat bildirmek isterim şunlardan ötürü:

ve model'e yazık eden dizi. değmesin elleriniz...

şuracıkta belirteyim ki şu kızcağız bilerek mi böyle odun oluyor anlayamadım. cem beyfendiye diyecek laf bulamıyorum da... gerçi dizi geneli pek bir felçli.

benim için hiçbir dizi ne bizimkiler'in, ne Tatlı hayat'ın ne de şen yuva'nın yerini tutabilecek sanırım. Leyla ile Mecnun yarışa katılabilir pek ala tabi.

Ve hayat

2011-08-23T20:11:00.000-07:00

gecenin bütün ağırlığını ellerinden silkmek istiyor. hareketleri ağır ama ne yaptığını biliyor. yorgun gece, yorgun sabahlara vesile oluyor.

kahvaltıda vitamin alamamanın gerginliği üzerinde sersemce yığılıyor kanepeye yüzükoyun, bir ayağı eliyle paralel yerde.televizyonda daha önce on defa izlediği aynı film var, izlemese de replikleri dinliyor.

az yemeye gayret ediyor.
az uyumaya özen gösteriyor.
elinden geldiğince az yaşıyor.

biri beni anlatsa daha çok severdim kendimi; hasta hakkında endişeli bekleyenlerine yapılan bilgilendirme gibi. depresif göründüğüme az kalsın ben bile inanacağım. "gönül yorgunluğu" derdi annem "yorgunlukların en fenasıdır, eritir insanı.". sahiden de öyle. kaç zamandır başımın etini yiyorum ben ben diye. kafamda oldukça derinleştirdiğim bir "dip" kavramı var. dibe parmağımı temas ettirmeden yüzeye çıkamayacağımı biliyorum, ayak basmama falan gerek yok. işte bu yüzden kendimden alabildiğimin en fazlasını benimle birlikte götüreceğim dibe.

her gün birkaç parça kağıt ziyan etmeye bayılırım; pek çok şey karalayıp rulo yaparak tüttürmek çok zevkli. küçüklükten içimde kalan sigara yemeyi tecrübe edermişim gibi geliyor. olur olmaz her derdim, neşem, heyecanım yine bana dönüyor, muhteşem bir sirkülasyonun eseriyim.

nefret ettiğim şeyler arasında hastalanmak da var. gerek doktor gerek tüm büyüklerim arada bir de olsa, istersem dışarı çıkmama dahi gerek olmaksızın evin içinde dolanmamın öncelikle uyuşam vücuduma, daha sonra uyuyşan zihnime iyi geleceğini tembiliyorlar.

annem krizi fırsata çevirip her türlü işe koşmayı planlıyor beni ev içinde başta temizlik, çamaşır ve bulaşık olmak üzere. birkaç gün kabulleniyorum durumu fakat çok geçmeden ciddi yorgunluk belirtileri oluşuyor. evden soğuyorum, odamdan çıkmak, salonla, mutfakla yüzleşmek istemiyorum. kısa süre sonra grevim işe yarıyor fakat zaferimin tadını çıkarabikecek zihinsel kapasiteye sahip değilim, her şey çok normalmiş gibi-ki hala öyle olduğunu düşünüyorum-azla yetindiğim hayatıma devam ediyorum.

arada geçen zamanda sizin için çok az ama benim için çok fazla şey değişti. uyku saatlerimi uzun tutmaya başlayarak-istemsiz-rüyalarımla yaşamaya başladım ve rüyalarımı umursamayan insanlarla tabi. pek çok kez çığlık atarak uyandım rüyalarımdan, azılı katillerin elinden kaçtım, beynimden vuruldum, gözümün önünden akan sıcak kanımı gördüm, kahramanlık yaptım, sevdiklerimi kurtardım, henüz iç tanışmadığım insanları gördüm, sevdim.

ertesi gün dalgın hayatıma devam ettim. kahvaltım sıkıcıydı uzun zamandır çünkü er gün aynı şeyleri yiyordum: kabuğu soyulmuş domates, salatalık, omlet ve kahve. kanepe üzerinde yetmiş değişik pozisyonda kitap okuduktan sonra odalar arasında dolanarak, bir defa da çalan telefonu bulmaya çabalayarak akşamı ettim.

akşamlar sabaha oranla daha sıkıcıdır. ışık görmek, hele ki o ışığın yapay değil de doğal olanını görmek, görmesem de bilmek garip bir huzur, bir rahatlık verir bana. ayrıca odalar arası düzenlediğim gezilerde ışık açma-kapama ekstrası yüzünden genelde bir odaya sabitlenmem canımı daha da sıkar.
odadan ayrılmadan yapılabilecek aktiviteleri araştırıyorum aynada yüzümü, saçımı incelerken. yüzümü yıkamalıyım belki de, biraz nefes alması gerekiyor sanki. saçlarım oldukça yıpranmış ama kestirmesem daha iyi, kısa saç bana pek yakışmıyor. aslında uzun da yakışmıyor, ikisinin arasını tutturmalıyım.

derken saçıma fön çekerken buluyorum kendimi. nasılsa beğenmeyeceğim ama ellerim devam ediyor işini tamamlamak adına. arada bir tırnaklarıma takılıyor gözlerim; çok solgunlar. saçımla işim bitince tırnaklarıma yoğunlaşıyorum. ufak bir bakımın ardından pembe ojemi sürmeye başlıyorum; dikkatli, titizce. aslında bu ojenin rengini hiç sevmem ama bu pembe tırnaklarıma iyi gelecek hissi düşünceme hakim.

ojemi kurumaya bırakıyor o arada beş on dakika televizyona dalıyorum.

ellerimi yıkamaya gidiyorum ve henüz yoldayken yere kapaklanıyorum. ayaklarımın altında yer yok, artık başka bir yer var ve o yer nerde bilmiyorum. sürekli hareket halinde ama yerimde sabitim, anlayamıyorum. kendi çığlığımdan başkalarınınkini duyamıyorum bile, anneme sesleniyorum, bana yardım edemeyecek olan anneme. yağan toz yanaklarımdan akan gözyaşlarıma, boğazımda birikmiş tükrüğe yapışıyor, bir süre ne ağlayabiliyor ne de çığlık atabiliyorum. ve karanlık. ne vardı şimdi gündüz olsaydı? kimseyi göremiyorum ve bu beni rahatsız ediyor. ne yapmalıyım? nereye gitmeliyim? nefes aldığıma göre kime seslenmeliyim?

ışığı görüyoeum, arkasından babamı. beni alıp bahçeye indiren babamı. ayakkabılarımı giymemi sabırsızlıkla karşılayan babamı. telaştan yalpalayarak yürüyen babamı.

evin önünde bekliyoruz. "az önce bir felaket atlattık" diyor kalabalık gruptan bir ses fonda cam kırılması ve araba alarmları "şükür, iyiyiz.". o da ağlıyor, demek ki ters bir şey değildi az önce yaptığım.

üzerinde durduğum zemin hala bir yerlere gidiyor. orada duruyor muyum, başka yerde miyim kestirmeme müsaade etmiyor. tırnaklarıma bakıyorum düşünürken, saçlarıma dokunuyorum. bir felaket atlattım az önce ve saçlarım hala çok güzel ve tırnaklarım. gözyaşlarım damlıyor saçıma damladığı yeri bukle yaparak. pembe ojemi buklelerimin arasında gezdiriyorum; bu oje bana iç yakışmıyor.

şiddetli bir sarsıntıyla uyanıyorum, bu defa geçen tren değil, eminim. burnumda oje kokusu ellerimde ucu yanık birkaç tel saç yataktan düşmemeye gayret ediyorum.

ve hayat devam etmeye devam ediyor.

kulak memesi

2011-08-19T20:24:00.000-07:00

tanışalı daha çok olmadı ama kapıyı kapatırken hınzırca bakıp kaçar gibi çekivermesi kapıyı ardından beni hep gülümsetirdi. sevimli hatta sempatik bir ihtiyardı; zamanla kapıdan bakışmalar selamlaşmalara, selamlaşmalar ev ziyaretlerine dönüştü.
birlikte vakit geçirmeyi seviyordum onunla. üstelik yaz tatiilindeydim ve diğer pek çok insan gibi deniz, kum, güneş, kalabalık familyasından kaçabildiğim kadar kaçıyordum. en kolay yolu da memleketteki aile yadigarı evimizde bekçilik yapmaktı. annem tatile çıkarken evi oldukça emin olduğu birine emanet etmeliydi; kolay değil, kaç nesil yetiştirdi bu ev! benden iyisini de bulamazdı zaten, evime fazla sadığım.
günler sıcaklamaya, sıcakladıkça daha da bunaltmaya başlamıştı. değil evden dışarı adım atmak pencereden parmağımı çıkarmadım. mecbur kalmadıkça hiç hareket etmedim hatta. bazı günler evde ses olsun diye müzik çalara uzanmaya erindim, yalnızlık sessizlik ve bunalmak demekti. bitkindim.
akşamları komşum köpeğini alıp yaklaşık bir buçuk saat süren yürüyüşler yapardı. bir gün beni de davet etti pek lüzumlu birincil itiyaçlarımı gidermiş olduğum şen yüzlü kasiyerlerinden birini önceki gün işten çıkardıklarını öğrendiğim marketten dönerken. "teşekkürler" dedim "galiba biraz dinlenmem gerek". "bu saatlerde hava güzeldir" dedi "yıllardır böyle, iyi biliriz Dost'la". usulca kikirdedi Dost kuyruğunu sallayıp her an salyasını akıtmak istermiş gibi dilini 15 santim dışarı sarkıtırken. kikirdeyip Dost'la konuşa oynaşa uzaklaştılar.
akşam yürüyüşleri, ölen eşin ve onu asla ziyaretine gelmeyen çocuk/torunlarının yerine evcil hayvan edinmek, tam bir ihtiyardı. olabileceği en sade haliyle tüm gereklerini yerine getirmeye hazır bir ihtiyar.
her ne kadar varlığı ya da yokluğu benim için çok şey ifade etmiyor olsa da, göz aşinalığından mıdır bilinmez, birkaç gündür hiç karşılaşmadığımızı fark ettim. ölmüş olabileceği geldi ilk aklıma. gidip baksam? ya öldüyse? peki ya ölmediyse ve can çekişiyorsa? ona yardım etmem gerekir de edemezsem? acil durumlarda elim ayağıma dolanır hep. üç dört günde ceset çürür mü acaba? bu sıcakta elbet bir koku yayar dışarı. en iyisi kapıya kadar gidip erhangi bir koku alıp alamadığımı tartmak.
çıplak parmaklarımdan çıkan pıtpıt seslere takılmamaya çalışarak kapıya doğru ilerledim. daha önce hiç ceset kokusu duymamıştım fakat ağır ve tiksindirici bir koku aldığımda bunun bir cesede ait olduğunu ayırt edebileceğimden emin havayı koklamaya başladım. nefes alışım öye kuvvetli ve art ardaydı ki burnumun yarattığı sesi duyan beni köpek zannedebilirdi. her zamanki apartman kokusu dışında burnumu zedeleyici herhangi bir koku alamadan kapıya yapışmş vaziyette koklamaya devam ederken kapı açıldı.
Dost'un ağır bir kaza geçirip acı çekerek öldüğünü yarı açık pencereden gelen rüzgarla çırpınan tülün ucuna bakarak anlattı Hamiyet Hanım fonda altmışlardan nostaljik bir parça çalarken. Dost'u evine alalı hemen hemen üç hafta oluyormuş, yani ben gelmeden hemen birkaç gün önce. çok sevmişler birbirlerini, hemen kaynaşmışlar."camdan atsan uçarak geri dönerdi" diyor Dost için.
başım önde mutfak masasındaki örtüde hangi meyvelerin eksik olduğunu belirlemeye çalışırken "limonata alır mısın?" dedi birden kafamı kaldırmama vesile olarak. o anda gördüm onu.
burnunun üstünde cinsine göre büyük sayılabilecek bir karasinek vardı. nasıl ya da neden raatsız olmadığını düşünmeden elimle burnuna doğru hamlede bulundum. "hey hey hey" dedi "ne yapıyorsun?". "sinek" dedim "sinek..". burnunda duyu hissinin kaybolmuş olabileceğini düşündüm; her şey olabilirdi, yaşlılıkta. "ona böyle hitap etme" dedi "bir ismi var.". gerçek olamayacak kadar çılgıncaydı. herhangi bir çizgi filmde rastlanabilecek absürdlükte bir şey! Dost'unun ölümünden sonra akli dengesini kaybettiğini düşündüm.
akşamları yine yürüyüşe çıkmaya başladı iki gün sonra. bir akşam yine kapıda karşılaştık. "Yaver'in canı sıkılıyor tüm gün evde, biraz dolanacağız. gelmek ister misin?" dedi. kahkaha attım, kahkaham yankılandı; birken bin oldu. bana acayip acayip bakışlar attı. "kusura bakmayın" dedim "benim de böyle bir hastalığım var. her ayın 9. günü bu saatlerde kahkaha atmazsam ölebilirmişim.". bana deliymişim gibi bakarak uzaklaştı Yaver başının üstünde uçuşurken, anlaşılan neşeliydi. gülmekten nefesim kesilmiş halde eve girdim. "Yaver ha" dedim "Yaver...".
ertesi gün öğleden sonra kapı çaldı. sürünerek gittim kapıyı açmaya. Hamiyet Hanım ve Yaveri bana kek getirmişti. nezaketen içeri davet ettim. bizi bir süre yalnız bırakan Yaver evimi keşfettikten sonra gelip Hamiyet Hanım'ın sağ kulağına kondu. "kulağımda oturmasını ben tembihledim, daha iyi duyuyorum bu şekilde" dedi. hem çok saçma hem de oldukça mantıklı geldi orada söyledikleri. bu buluşmaları sık sık tekrarladık sonra. anlattıklarına, yaptıklarına saygı göstermem gerektiği hissi önümüzdeki üç ay boyunca bırakmadı beni.
Hamiyet Hanım'ın sevenleri sandığımdan çok daha fazlaydı. keşke bunu cenaze töreninde öğrenmiş olmasaydım. Yaver'i güvendiği birine emanet etti Hamiyet Hanım ve bana, annemden sonra güvenen tek kişi oldu.
sorunsuz bir hayvan Yaver fakat sabahın köründe kulağımın etrafında dolanıp hatta yorulduğunda kulak kepçemin üst kısmında dinlenmesi bazen sinir bozucu olabiliyor.
kulak memesi? hiç denemedi.

etiket

2011-08-18T16:57:00.000-07:00

başınıza bir etiket yapıştırıldıysa her şeyi yapabilirsiniz.
çantanızı alıp işe gidebilirsiniz.
yine çantanızı alıp işten eve dönebilirsiniz.
diskoda çılgınca dans figürleri yapıp kendinizden geçtiğinizi herkese kanıtlayabilirsiniz.
beyaz takım elbisenizin içinde kendinizi büyük adam gibi hissedebilirsiniz.
hepsi bir etikete bakar.
ve o etiket aslında her yerdedir.

kedi

2011-08-13T07:07:00.000-07:00

bahçesinde kavak ağaçları olan evi gören pencere kenarına oturup kitap okumayalı uzun zaman olmuştu. geri dönülmesi gereken telefonlarım, cevaplanacak bir mektubum, yemek için beni bekleyen bir ailem vardı. ve çalan radyo; gerçekten de iğrenç. fakat şu an hiçbirini düşünemiyorum.
annem her zamanki karmaşıklığıyla duygulanmak ve endişe arasında gidip geliyor. sık sık bir şeylerden bahsediyor. yapmaması gerektiği halde yaptıklarından. yapmak zorunda olmadığı halde yapmak zorunda olduğu şeylerden. hayat, diyor, bana sunulan bu hayat, beni çekebildiği kadar içine çekiyor. bir süre ilgilenmek istiyorum anlattıklarıyla çünkü beni içine çeken bir şeyleri engellemek adına ben de harekete geçmiyorum. peki, diyorum, sen ne yapıyorsun bunun için? izliyor musun yalnızca olup biteni ellerini kavuşturup önünde? ya da deli gibi koşturup odadan odaya dişlerinin arasından allahım öleceğim bu defa gerçekten öleceğim demeye devam mı ediyorsun? edecek misin?
annemin tarzı benden farklıdır. sinirlenince bağırmaz, aşırı jestlere gitmez, orayı burayı yumruklayıp tekmelemez,aşırı durumlarda. kaşlarını kaldırıp gözlerini değişik biçimde diker insanın yüzüne. ve bu hali beni çileden çıkarır.
duygusallaşmaya başladı yine. anne, diyorum mantığa buladığım bunca şeyin işe yaramayacağını bilerek, iş güç. iş nerede, ev orada, ev nerede, içinde yaşayanlar orada. herkes gidecek, zamanında sen de gittin. hemen ağlıyor. başımı çeviriyorum pencere yönünde, şu an duygulanmak için fazla hissizim. biraz iç çekip elindeki işi bitirişini izliyorum yan gözle.
sulugözlülük diye bir gen varsa ve sulugözlülük genetikse kesinlikle anadan kıza geçen bir şey. hatta genetik olmaması imkansız. benim kadar kaba-yüzeysel-düşünceli, yarı hissiz birinin çok çabuk ağlamaya gelmesinin farklı, daha farklı bir açıklaması olamaz. ben yapamıyorum bu açıklamayı. beni birileri anlatsa ne güzel olur.
hava açmaya başladı, rahat bir nefes alıyorum. annem sakin, televizyonda saçma bir dizi izliyor. karmaşık bir aşk hikayesi. saçma radyo istasyonundan saçma sesler yükselmeye devam ediyor, hala kapatmıyorum; ne istediğimi bilmiyorum.
sanırım anne olmak istemiyorum. anne olmak ve çocuklarım için, memnun olmadığım hayatım için ağlamak istemiyorum.
boşver, birkaç saat sonrasını düşünmek bile yoruyor şu an beni.
hiç kucağıma alamayacağımı bilsem dahi, bir kedim olsa bir şeyler değişir miydi acaba?

dokanamıyorum

2011-08-10T03:57:00.000-07:00

cizre'yi beklerken

2011-08-09T07:59:00.000-07:00

fotoğraflara bakıyorum. koltuklar var, sandalyeler, kapı, yatak, dolap, perde hatta televizyon üzerinde dantel. ev gibi, yaşanacak yer gibi. insanların yaşadığı ev gibi.
beşinci kata çıkıyorum sonra. cizreye tepeden bakıyorum. bahçeye, bitkilerle uğraşırken gülümseyerek poz vermiş insanlara.
restorana iniyorum.yemek yiyen tipler. yorgun ve sıkılmış. sahiden sıkıcı bir meslek. umduğum bu değildi ya, neyse.
alışır mıyım diyorum? alışırım diyorum sonra. umarım, umarım çabucak alışırım.
biraz daha bakıyorum. mideme bişey oturuyor lönk diye. gidiyorum, diyorum, gidiyorum lan!
daha fazla dayanamayıp kapatıyorum.
neyle karşılaşacağımı gidince görmem daha iyi belki de.

as days go by

2011-08-07T15:19:00.000-07:00

ee işte yemek yedik sonra oturduk konuştular ben kocaman kocaman güldüm, vakit öldürdük. biraz daha oturduk. bahçeye çıkıp oturduk. üşüyüp içeri girdik, oturduk. çay içtik.
şimdi uyuyup sabah kalkıcam, yine akşam ve yemek.
neden sıkıcısınız he günler? biz size naaptık?

dil yarası

2011-08-05T10:20:00.001-07:00

dilim çok acıyo.
dilim acıyınca peltekmişim gibi konuşuyorum.
anlaşılmakta sorun yaşıyorum.
dilim çok acıyo.

scapegoat

2011-08-04T16:18:00.000-07:00

türkçesi günah keçisi demek. artiztik durduğunu düşünerek mi ne bilmem ingilizcesini yazdım. hatta unutmuş olduğumu-yazılışını tabi ki-zargan'dan kontrol de ettim. her şey yolunda.
daha önce suçlandığımda bunun benim işlediğim bir suç/hatadan ileri geldiğini düşünürdüm. halen de düşünürüm. fakat evde işler biraz değişti şu sıra.
ev kelimesi tatil için dönülen yer, aileyi "ziyaret etme", sıcak ev yemeği lan! gibi şeyleri anımsatıyordu bir zamanlar bana. şimdiyse sıkıntı, sıkıntı, sıkıntı, sıkıntı, sıkıntı, sıkıntı, sıkıntı.... halini aldı ki bu çok cidden çok üzücü.
zoru zoruna alıştığım ev algısı-anne ve babayla birlikte yaşanan, akşam babanın eve geldiği, gündüz temizlik ve yemek yaılan, arada günler düzenlenen, misafirin bol olduğu vs-alt üst olalı ve ben çok değişik yepisyeni bir ortama alışmaya maruz bırakılalı-şartları suçlamıyorum-iki buçuk ay filan olmuş.
her şeyiyle zor oldu, oluyor da. hem benim, hem aile fertlerim için.
insanevladıyız, mecbur kalınca her şey alışıyoruz. tüm canlı türlerinin hayatta kalmak için yaptıkları da tam olarak bu zaten. fakat sanıyorum ki bizim-ben ve ailem-gibi şartları zorlamayıp olabileceği kestirdiğine, bundan ileri gidemeyeceğine olan keskinliğin güveninde olanlar için kendini alışmaya zorlamak daha bir kolay-bkzç kabullenmek.
yeniliklerin getirdiği kalabalıklarla birlikte pek çok sıkıntı, sıkıntıya bağlı hoşgörüsüzlükler, kabul edilemezlikler, ayıplar, tükakalar vuku buluyor elbette. insan hakikaten yüklenecek birilerini arıyor bazen. çok sinirlendiğim, çok şiddetli taştığım zamanlarda fazla üzerime gelişiden ötürü patladığım ve bunu epey ileri götürdüğüm, pek kıymetli ddarko'ya özürlerimi sunuyorum. aşırıya kaçtıysam affedesin.
evimizde de bu tür bir günah keçisine ihtiyaç duyuluyordu haliyle ve en küçük olarak ben seçildim. durumun yaşa bağlı olup olmadığını bilmiyorum fakat birilerinin birilerine kızıp da, kinini kusamadığı şahsın azabını bana çektirmesine katlanamaz duruma geldim. bunu bir ergenin evden kaçış mektubu olarak da değerlendirebilirim aslında, şuralarda saklayayım n'olur n'olmaz.
sevgili ebeveynlerim ve hane halkı, gidiyorum lan yirmi gün sonra valla asabımı bozmayın bak kaçarım!
şaka ya ne kaçayım, manyak mıyım. ama iyi davransanız da ölmezsiniz ben de sizin çocuğunuzum.
ha unutmadan, anneciğim ev yapımı hiçbir şey götürmeye niyetim yok, durduk yere iş çıkarma da adam gibi dinlenip dağılalım.
öperim her zerrenizi.

?

2011-08-03T16:08:00.000-07:00

kime haksızlık ettiğimi bilmiyorum; kendime mi, sana mı yoksa ona mı?

lofe

2011-08-03T14:57:00.000-07:00

kız suede seni pek seviyorum ben be deyip omzunu çimdiresim var.

bugün burda cumartesiye iki gün var

2011-08-03T14:41:00.000-07:00

cumartesi saçma bir gündür. benim için hiçbir özelliği olmayan-en azından şimdilik-bir gün.
ama nedendir bilmem, cumartesi günlerini daha bir beklerim, günün cumartesi olması dikkatimi çeker filan.
beni bu hissitaya iten şey aslında cumartesiyle ilintili şarkılar ki bundan daha evvel bahsetmiştim.
bana cumartesiyi özel zannettiren şarkıları huzuruma sunanların alınlarından bir kez daha öpüyor ve iki gün öncesinden cumartesi hüznümü yaşıyorum şuracıkta.

ufak bir cumartesi gecesi collection şeyedeyim size de öpücüklerim eşliğinde. zevkle. neş'eyle. eğlenceyle. hüzünle. bişeyler bişeyler.

the heart of saturday night

same old saturday night

friday night saturday morning

saturday night

saturday come slow

saturday night

saturday night special

saturday night

fcuk it off and do it again

2011-07-30T09:55:00.000-07:00

sevenlerime, en azından beni azıcık düşünenlere şu uyarıyı sık sık yapıyorum: lütfen gerçekten ama gerçekten ihtiyacınız varsa beni o zaman çıkarın evden.
hava böylesine sıcakken, en serin yer dört duvarın ardı sevimli evlerimizken kendi kendimize işkence etmenin lüzumlu bir yanını göremiyorum.
zoraki bir yolculuktan geriye kalanlarımla sesleniyorum şimdi siz beni sevenlere: beni düşünmeyen en adi insancıkların tepesine bineceğim günü iple çekiyorum. hem bencillik hem de öfke dolu bu deyişimi duyup da tırsmasını filan umabilirim biraz kenara oturup.
zira son yolculuğumun üzerinden 48 saat geçti ve bu yolculuğun beni bel tutulmasıyla bu yatağa ve dılayısıyla bu bilgisayarın başına mahkum ettiğini halen kabullenebilmiş değilim.

isyankarım

iş libe diş

2011-07-27T06:02:00.000-07:00

-abimi çok seviyorum ben ya.
--o da seni seviyor zaten.
-olsun ben başka seviyorum ama. mesela çok kavga ederdik ama ben çok severdim yani, belli etmezdim.
--öyledir tabi. ama o da çok seviyor.
-hadi ya. dedi mi bunu?
--hayır. ama öyle.
-şu mağazaya da girelim mi bi' şey bakayım.
--olur.
-ya bu ayakkabı numarası neye göre belirlenmiş? ayak çevresinin ölçülmesi filan mı?
--bilmem.
-yani neden mesela 10dan başlamıyor da 22-23 filan var. ola bilir bence.
--bilmem ama saçma sanki. kaç giyiyorsun sen?
-39-40.
--ayağının çevresi var mı sence 40 cm? yani biraz saçma gözüktü.
-ama abim hak vermişti biraz bana :/
--...
-ya ben abimi çok severim he.
--...
-şu mağazaya da girelim.

hoppipola

2011-07-25T15:52:00.000-07:00

ortaokul varken zamanlarıydı ve ben H. kodadlı arkadaşımı çok seviyordum.
esmer tenli, hafif göbekli, pek şeker biriydi. pek de iyi anlaşırdık.
bir de bu H. sana ne, bana ne demez de, sanEne, banEne derdi. sonraları tümce içinde kullanıp çok eğlenmişliğim var hani. sevecen gelir nedense bu kisi.
sonra ben H.yi çok acayip kırdım. yapılmayacak bir şey yaptım. çok üzdüm. çok kırıldı, çok üzüldü. ben de üzüldüm ama gururumdan ya artık özür bile dilemedim. bildiğin ayılık ettim. ama içim içimi yedi biz yeniden barışana dek.
neyseki barıştık ama okul bitti-ortaokul yani. şehir dışında bir liseye gitti H. ben şehiriçinde kaldım.
sonra haber alamadım zaten.
ama olur da sesimi yazı aracılığıyla filan duyacak olursan

yuvana dön H.

lordunuz beni yıllar

2011-07-22T11:37:00.000-07:00

işim gücüm boyumu aştığı vakit saç diplerim kaşınmaya başlari gözlerim çöker, acayip de terlemeye başlarım. kimsenin benimle muhatap olmasını geçtim yanımda yakınımda birilerinin varlığı dahi canımı sıkmaya yetmiştir. babam bir defasında antenle uğraşırken işinin-fark ettiğim kadarıyla-çok ince ve ter attırıcı bir noktasındayken kuzenimin ardı arkası kesilmeyen sorularınıyanıtsız bırakmaya devam ediyordu. sonunda, "ben iş yaparken bana soru sormayın." şeklinde açıklama yaptı da rahatladık. o gün daha bir farkına vardım babama-huy olarak-ne çok benzediğimi. en çok da her naneye gürleyip çıkma huyumu benzeştiririm ya, o apayrı bir konu, araya sıkıştırmayayım şimdi.
ne zaman boş, hakikaten boş kaldığımı hissetsem de minik dertlerimi deryalara dönüştürüp, dertlenip şişirecek kafa aramaya çıkıyorum yollara. fakat ne tesadüftür ki o yolda hiçbir gönüllü beni bekliyor olmaz. sızlanacak yer arar da bulamam. oraya buraya sarar, elime bir parçacık bir şey geçemeden kederimin üzerinden bir nehir akıp gider, ben geriye minimal üzüntülere bizzat kendim tarafından temin edilmiş üstü açık avuntularla kalıveririm.
mesela şu an ciddi bir problemim var ve yardımcı olamayacak herkes yanıbaşımda. ben dahil.
neyse gidip bir fincan kahve içip yine aynı isimdeki şarkıyı mırıldanayım esintiye karşı.
bir fincan kahve olsam kırk...

BAHÇE FOBİSİ

2011-07-21T16:30:00.001-07:00

de edindim, artık yakının kınalarınızı bakıyım.

TİKSİNİYORUM, OK?

2011-07-21T09:41:00.000-07:00

baskın olmak adına kıçını yırtan kadından nefret ediyorum!
eşim benden izin almadan bir adım atamaz. oraya gitmeyeceksin dedim mi gitmez. altı ay sıçma desem sıçmaz.
fakat ben sizin mantığınıza sıçarım. beyniniz, inanın bana, göt deliğiniz kadar büyüktür ancak.
belirli bir zevk aldığınız da yok bundan. yaptığınız tek şey çevrenizdeki evli ve-size göre-pasif bayanlara kendinizi dahi tatmin etmediğinden fazla emin olduğunuz bir-duygu bile diyemiyorum-şeyi kanıtlama çabasında olmak. kaldı ki sizin pasif olarak nitelediğiniz bireyler, mantıklı düşünerek hareket edip birtakım gereksiz gösterişlere kapılmadan birilerinin hakkını elinden almaya çalışmayanlar.
tabi, bunu size söylemiyorum zira hayatımda hiç bir göte yüzümü dönüp laf anlatmaya çalışmadım.

KORKUYORUM ANNE

2011-07-20T15:59:00.000-07:00

günlük hayatın sıradan streslerine kapılmış, birkaç dakika asansörde kalmış, kredi kartının limiti dolmuş, buz gibi sandığı suyu ısıdan içilemez hale gelmişken ben, telefonum çaldı. uzun zaman sonra annemin cepten aramasını garipsedim. artık ev telefonu vardı hayatımızda, akşamdan akşama evden konuşuyorduk birkaç dakika.

alışveriş yaptığını söyledi. malum, cumaya evde olmak üzere sabah yola çıkıyorduk.

ürperdim birden. annemin, babamın ve daha pek çoğunun yüzüne yabancılaşmış hissettim kendimi. her birini kötü bir aya sığdırdım nitekim kaçıp uzaklaşırken evden.
fakat anılar insanın peşini bırakmıyor, en çok da kötü olanları. ama ondan da kötü olan, kötü de olsa anına saygı göstermeyenlerin varlığı. ağlamak istiyorum, gözlerim doluyor. sen ne anlarsın demek istiyorum, sen hiç bilmedin ki, bilmene izin vermedim.
her şeyle, herhangi her şeyle alay etmeyi alışkanlık haline getirmiş sen karşıma geçip, düşüncesizce bile değil, ruhsuzca sırıtarak, benim, bana ait olana müdahale ederken,üzerine her saldırışımın sana daha çok zevk vereceğini bilmem fazla zalimce benim için.
susup soğumasını bekliyorum espri makinesinin. dolu gözlerimi mağaza vitrinine dikip rüzgarın yaşları kurutmasını umarak beklerken telefonum yeniden çalıyor.
arayanın annem olmasını yeğliyorum.

ARMUT

2011-07-20T15:29:00.000-07:00

annem armut almış.
armutu sevmem aslında.
yani severim fakat olmasa da illa ki aramam.
dedim, niçin şeftali almadın?
kokladım tek tek, dedi, şeftali kokusu diye bir şey yok; ilaç kokuyodu hep.
iyi yapmışsın o zaman deyp konuyu kapatmaya kalkıştım.
kayısı var dedi.
kayısıyı sevmediğimi/sevemediğimi defalarca belirttiğimi, kayısıyı sevenin abim olduğunu söyledim tekrar.
heee, deyip geçti.

şeftaliye bayılırım fakat iki yıldır neredeyse hiç yemeden kapatmışımdır yazı. çok minicik bir ayrıntıyı hatırlatır bana, belki de ondan yanaşmadım pek. ama severim, sevilir yani.

ayılığımdan iyisini aramıyorum da, seçilen armutların tipi benden uzak dur diyor.
özellikle mi seçtin, diyorum anneme, meşhur üçkağıtçı manav yusuf'u suçluyor.
hak veriyorum.
yusuf'un hatrına aldığım ısırığı da tükürüyorum.
ben neden mütemadiyen satır başı yapıyorum?
her daim yeni konuya geçtiğimi düşünüyorum.

I MISS YOU WHEN YOU'RE GONE

2011-07-18T16:02:00.000-07:00

uzun zaman sonra evimin yanından geçerken, hatta az bi cesaretle kapısından içeri adım atarken, bırakın evi, komşuyu, civar esnafı bile özlemişim. her biriyle tek tek dükkan önündeki taburede oturup kahveden söylenen oraleti içerken ve bir üçüncü müsabakayı izlerken bir el tavla atmak, esnafın omzuna vurup ölümüne gülmek, takkesni çıkarıp kel başını terden arındırmasını izlemek, bin yılların sıcağı klişesini dillendirmek, dükkana bir hışım dalan bayanın ardından içeri girerken otur iki dakka müşteriye bakıp geleyim demesini olgun bir gülümseyişle karşılamak filan istedim.
galiba mahallemi sevmişim be.

BUGÜN

2011-07-18T15:32:00.000-07:00

bugüün resmine dokundum ben..ööptüüm yineeeeee, yineeeee.
şaka şaka bu şarkı da şarkıcı da ölmüştür benim için. ama birisi bugün deyince aklıma derhal kendiliğinden geri gelir şarkıcağız.
bugün gördüğüm her yabancıya, okuduğum her yazıya deja-vu'sal yaklaştım. ulanla başlayıp ben bunu nerden hatırlıyorum kilerle biten pek çok cümle kurdum.
ya ben yaşlanıyorum ya da sahiden deja-vu diye bir şey var.

kimseye inanmam kendim coşarım ben de.

MUHİYETİN'İN PARACIKLARI I: SADA FALLS IN LOVE

2011-07-16T09:32:00.000-07:00

muhittin senelerce ağır/hafif ayrımı yapmadan çalışmış, çabalamış, etini dişlemiş, taşı sıkmış, yetenekli ve çalışkan biridir. bu koşturmaca içinde üç tane kız çocuğu yetiştirmiş, üçünün en büyüğü olan Sada, mahallenin bıçkın delikanlı adayı Hokkan'a olan sevdasını daha fazla dizginlememiş ve mutlu saydıkları bir beraberliğe yine beraberce, el ele fakat acele etmeden, sakin ve yere basar adımlarla yürümeye karar vermişlerdir.
Hokkan'ın babası Maydem durumdan oldukça memnundur zira işi gücü bir kenara bırakıp Muhiyetin'in paracıklarını saymakla geçireceği, emeksiz ve gayesiz günlerin hayalini kurmaktadır. rastladıkça mahallede:
"Muhiyetin, benim oğlan senin kızı alacak, oturup paralarını çatır çatır yiyeceğiz." cümlesinin arkasına koyu bir kahkaha eklemektedir.
bu tür şakaların adamı olmayan Muhiyetin, homurdanarak evin yolunu tutmaktadır.
Muhiyetin'in onaylamadığı bu beraberlik inadına devam etmektedir. gençler el ele gizli köeşe saydıkları mahalle civarında dolanmakta ise de mahallenin keskin ve de kem gözlü ahalisi gençlerin peşini bırakmamakta; Maydem'i mesud, Muhiyetin'i kuduruk hale getirmeye devam etmektedir.

BONNé I BONNé

2011-07-15T09:57:00.000-07:00

minyatür elleriyle kavrar iri kemiklerimi

öyle sıkıcıdır ki

ilerleyemezsin ileriye

dolu gözlerini oğuşturur o elleriyle

anımsarım aynı şarkıyı

yağmurun bile yok

böyle küçük elleri.

utanmasam öpeceğim

fakat

bir halk otobüsü bizi izlemekte;

gizil güçleniyorum

avucumun içinde kaybediyorum

pinpon toplarını,

uzun sayılabilecek saçlarını,

minyon parmaklarını.

ısırıyor

dibi tencerenin ılık

sanırken ben

kaynamışız sessizce

hem de öyle sessiz

köstebekler duymamış.

geliyor yine yanıma

açıyor ellerini

başının

oldukça üzeri seviyesinde

tek gözümle

şaşırıyorum,

minik ellerinden

renk yağıyor;

minik, çikolatalı ve lezzetli.

GONE AWAY

2011-07-14T16:51:00.000-07:00

	My Brightest Diamond - Gone Away .mp3

	Found at bee mp3 search engine

GÜNE AYAN

2011-07-14T16:41:00.000-07:00

uyumam için dürtüklüyor bir parmak kafamı, öncesinde kapının gıcırdamasını duymamış olmama şaşırmıyorum bile. sabah erken kalkacağım için erken yatmamın akla uygun olduğunu söylüyor çatallaşmış ses. esnerken tamam'lıyorum kaşıdığım kafamla. fakat önümüzdeki iki saat boyunca farkında olmadan kaşıdığım pek çok uzvumla hala uyanık olacağımdan eminim.
yine birkaç saat sonra kuzenimin diş gıcırtılarını ta yüreğimde hissederek acıyla karışık oflayarak uyumaya çalıştıktan sonraki kabussuz-rüyasız uykumdan pat diye kalkacağım düşünülenin aksine.

bu vesileyle, anneme sevgiler.

BİLİYORUM

2011-07-12T15:02:00.000-07:00

yarın, bir sabah

o sabahın bir yeniliği

yeniliğin bir götürüsü

götürünün getirisi

getirinin çöküntüsü

çöküntünün rehaveti

rehavetin selameti

selametin huzuru

huzurun endişesi

endişenin ebesi

ebesinin şarap çanağı var.

HOŞ KALSIN ÇEVÇEVELEV

2011-07-11T17:30:00.000-07:00

ulan, diyorum, allah belanı versin! ne yaptın bu kıza, neden böyle ağlıyor-çağrışım: bu kadın neden ağlıyor?
yeşilçam filmlerine olan düşkünlüğümü defalarca dile getirmiş halen de sıkılmamışımdır. bugün sorun yine söylerim, hep söylerim: ö-lü-yo-rum!. bayılırım yeşilçam'ın aşk kokan filmlerine.
pek çok da şarkı vardır bu filmlerden duyup-özellikle talihi dönen kızımızın bir pavyonda şarkı söylemeye başlayıp, dönen plaklarını gördüğümüz ekranda, fonda şarkılar çalarken yahut kızımız ki yoğunlukla Türkan Şoray, Hülya Koçyiğit'tir, playback yaparken-sevip, öpüp hatta koklayıp başucuma yerleştirdiğim.
pek çoğunu hatırlayamıyorum şöyle toparlamaya kalksam. ama sabahın bir vakti aklımda "o" şarkıyla uyanıp aa bu da vardı diğmi dediğimde hatırlıyorum çatır çatır.
hatırıma geliverenlerden bir kuple dizeleyeyim şuraya:
-seven ne yapmaz/Esin Engin
-buruk acı/Belkıs Özener
-ah nerede vah nerede/Füsun Önal
-aşkın kanununu yazsam yeniden/Nesrin Sipahi
-delisin/Cici Kızlar
falan falan. liste o kadar uzun ve üstünde dutdukça o kadar uzuyor ki, her birine ayrı ayrı duygular besliyor, her birine özel itinayla, kendine ait şeyler karalayayım istiyorum.
fakat tüm bunların arasında bir şarkı var ki, çoğu zaman hepsinden sıyrılıp en tepeye yerleşiyor. küçükken mazot kokusunu duyunca kendimden geçerdim. öyle severdim ki-halen severim-ne yapacağımı bilemez, çaresiz kalırdım. anlatamadığım bir etrafımda bulunmalı, onunla yaşamalıyım, olmazsa olmazım isteği olurdu içimde-elle tutulur bir şey olmaması da beni daha çok üzerdi tabi. işte bu şarkıya duyduğum sevgi, hissettiğim şeyler mazot kokusuna duyduğum o yapyalın ve alabildiğine cömertçe hoşlantının tıpkısı.

önden buyurup siz de sebeplenin tez elden.

SİLİK DREAMS

2011-07-06T16:15:00.000-07:00

..kapıyı yüzüme kapattığında çok sinirlendim. öfkeden kudurmuştum hatta. kapıyı yumruklamaya, ilerleyen dakikalarda da küfürler savurmaya devam edip tekmelemeye başlamıştım.
avuç içlerimin kızarması ve ayak baş parmaklarımın beni acıdan kıvrandıracak hale gelmesine kadar on dakika geçmişti.
sonunda sakinleştiğimde elimde paramparça olmuş bir telefondan geriye ne kaldıysa o, birkaç çizik, ciddi baş ağrısı ve inanılmaz yükte hüzün vardı. boynumu eğip çıkıp gitmek istedim kapıdan ama yerimden kıpırdayamadım bir süre daha.
yorgundum.
haftaların yorgunluğu vardı üzerimde.
ses çıkarmamaya çalışarak puzzledaki eksik telefon parçalarını buldum. akşam olmuştu, hava çirkinleşmişti. ağlasam gören olmazdı diye düşündüm kuru gözlerimle sokağa fırlarken. beni fark etmeyen pek çok göz gördüm sonra; ağlasam iyiymiş dedim.
yolumun üstündeki eve en uzak pastaneden en sevdiğim tatlıdan aldım. bir şeyler için kendimi ödüllendirmem gerektiğini düşünüyordum.
avuntuyu kedime sarılmakta ararken gözyaşlarım tatlı tabağına damlıyordu.

NOTHİNG

2011-07-05T14:54:00.000-07:00

nereye gidersem gideyim kendimi pis bir kısır döngünün içinde buluyorum.
sıkıldım.
dönmekten sıkıldım.
içeriden kavga (ve) gürültü sesleri geliyor-du. öyle sandım. ve fakat ben her zaman yanlış değerlendirici olarak yanlışları bir araya toplayarak bunları değerlendirmeye alıyorum.

bi' saniye, değerlendiriyorum....

OH BABY

2011-07-05T06:48:00.000-07:00

2008 sonlarıydı sanırım abim evlenmeye karar verdiğinde. arkadaşlarımı gözlemliyordum zaman zaman. abilerinin/ablalarının kız/erkek arkadaşlarından haberdar hatta iletişim içindeydiler hep. bir de kendime baktım: evleneceği zaman haberim oluyordu. çünkü ben meraklı değildim. bir defa olsun sormamıştım, şimdi olsa da sormam galiba.
geçtiğimiz hazirana kadar alt katta kalan, hemen her gün yan yana geldiğimiz hatta arada sevdiceğiyle aracılık ettiğim kuzenimin ilişkisini dahi bilmiyormuşum senelerce. çok meraksızım ve bu meraksızlığımla gurur duymuyor değilim.
efendim aylardan eylül oldu ve düğün yaklaştı. beni pek tabi bir sevilmeyen görümcelik ruhu sardı. pek tabi umursamıyor görünüyordum lakin içim içimi yiyordu. ya anlaşamazsak? anlaşmamak işin bana daha çok şey yüklediği kesim zira annemden bolca işitmişliğim vardır anlaşılmaz, geçimsiz biri olduğum hikayesini. hikaye diyorum, inanılabilir bir yanı var çünkü.
kız istemeye gittiğimiz günü çok iyi anımsıyorum. annem beni ve babamı kenara çekip sıkı sıkı tembihledi: güleryüzlü olun! babamın da benim de-ki pek çok yönden babama benzermişim-normal diye tabir ettiğimiz duruş biraz sert ve somurtkandır. neye kızdığımı falan soranlar olmadı değil daha önce durup dururken.
o gün o yayılan ağzımı asla ama asla bozmamak, insanlarla kaynaşmak, hanım hanımcık durmak için harcadığım çabayı edebiyat yahut sanat yönünde gösterseydim şu an sayısız eserim olabilirdi. çenem bir hafta ağrıdı inanın.
yengemle oldukça iyi anlaşıyoruz, hatta problemimiz yok denecek kadar az. öyle ki evine yerleşip konaklamanın sınırlarını zorluyorum.
ve efendim benim pek tatlı, inanılmaz sevimli bir yeğenim var. fotoğraflarımızı karşılaştırdığımda-hepiniz yaptınız bunu saklamayın-küçüklüğüme çok benzediğini fark ediyor fakat bunu dile getirmiyorum aile içinde. malum çocuklar iki sülalenin kolajıdır.
sonra biraz daha baktım bizim çocuk tıpkı Flapjack. aynısı. saç rengi, saçının duruşu, göz rengi.

ama bazen Ayhan Işık, Clark Kent, Kitty, Elvis Presley ve nadiren de diretmeler sonucu Kıvanç Tatlıtuğ lavuğuna benzediği oluyor.

ama gönlümde bana benziyor.

O BABY

YABAN MERSİNİ

2011-07-01T17:44:00.000-07:00

kağıtlarımı karıştırırken alakasız pek çok şeyle karşılaşıyorum. hatta şaşırıyorum bu neyle alakalıydı diye.

evvelsi gün de karıştırırken böyle böyle, "my blueberry nights" notuna denk geldim. ve bu not bana filmi hala izlemediğimi hatırlattı. ortalama bir aşk filmi beklediğimden öylesine açtım filmi.

bir baktım ki Norah Jones!

bir baktım ki Natalie Portman!

eh, Jude Law!?

aklımda kalan bir başka filmin kırıntıları olmuş olacak ki böyle tatlı bir şeyi koymuşum kenara.

iki solukta izledim filmi, gayet memnun ayrıldım. fakat bu memnuniyetin büyük kısmını Norah ablamıza ve nays müziklere de borçlu olabiliriz; bu ihtimali göz ardı etmeyelim.

hatırımda, aklımı başımdan aldı ibaresiyle olmasa da hoşnut kalarak kapattığım bir film idi.

tabi son sahneyi ergence üç beş defa izledim gülümsiyerek :)

parçalı umutlu

2011-07-01T08:05:00.000-07:00

beirut grubunu seviyorum. sevdiğimdendir ki, sonunun mor ve ötesivari olacağını hissedince üzülüyorum.
bir zamanlar pek sevdiğim, ilk albümlerindeki masumiyet ve tatlılıkla beni büyülemiş olan mor ve ötesi'nin şu anki çizgisi/çizgisizliğini, duruşu/duramayışını görmek, duymak beni üzüyor. hemen bir hayat dinliyorum, daha mutlu olamam dinliyorum; onların bu şekilde hatırlamak için elimden geleni yapıyorum. ama aslolanın üstünü örtmek güçtür ki yapılamıyor.
beirut için de bu tür bir son hissediyorum içimde bir yerlerde. umarım yanılsamadır ya da gereksiz bir kuruntudur, aman nerden çıkmış böyle saçmalıklar falan derim.
alın size beirut'un son albümünden ilk sızıntı, bu da kısa gününüzün karı yahut bitiremediğiniz gününüzün mutlu ufak bir karesi veya da aman bitsin artık mesai de evime gideyim hevesine katkı olsun:

yeni projelerim var

2011-06-28T18:10:00.000-07:00

ama lafta tabi. iş edinip hadi bismillah deyiversem oh da derim ardından kesin ama bendeki bu üşenme ile dünyada yaşanmıyor artık kalk kızım mars'a taşınıyoruz deseler, siz gidin ben sonra gelirim der uykuya dalarım herhalde. neticede rüya gibi.
neyse efenim. aklımda birtakım projeler var. önümüzdeki aylarda canımın çok sıkılacağına dair kehanette bulunuldu, ben de hak verdim yalan değil. bu projeleri o zaman bırakıyorum. ertelemek benim asli görevim.

ertelemeyi seviyorum hatta aşığım ona!

öl böbök gül böbök göl böbök göl

2011-06-28T17:55:00.000-07:00

ev hanımlığı stajımı ana kucağı ya da baba ocağında tamamlamış olan ben, 2nd level'a geçerek çocuklu ev hanımlığı stajıma başlamış bulunuyorum. evlilik konusunda her türlü şüpheye gönlümde geniş yer veren yine ben, bu tür evsel ve çocuklu halleri gördükçe aman aman demeye koyuldum. anneme bulunduğum damadını kendin bul, senelerce oğluş yap emrimdem vazgeçeli yıllar olmuştu da, bunun üzerine artık anne damadın d'sini duyarsam bozuşuruz, kaçarım o evden ha uyarısında bulundum. umarım dikkate alır, yoksa kaçarım evden haa!
şimdi efendim günlük ortalama bir ev hanımının neler yapması lazım şöyle bir bakalım:

-(kalmaması gerek ama hani oldu da kalmışsa) önceki günden kalan bulaşıkları yıka
-kahvaltıyı hazırla
-bulaşıkları yok et
-yatak odasını süpür
-salonu süpür
-oturma odasını süpür
-küçük odayı süpür
-mutfağı süpür
-yatak odasını sil, tozunu al
-salonu sil
-oturma odasını sil, tozunu al
-küçük odayı aman sıkıldım işte hepsini sil, toz alnacak yer varsa tozunu al
-o arada çocuğu emzir bin yüz elli defa (hayır bunu annesi yapıyor bebekgilin)
-ve çocuğun atını al
-çocuğu parka götür
-salıncakta sıra bekle
-yüzüne çocuğun asla bırakmadığı çelik gövdeli arabayı ye
-saçını yoldur
-eve gel
-yemek yap
-bulaşıkları yok et
-çocuğu uyutma denemeleri I
- " " " II
- " " " III
.
.
.
-çocuk 4.30'da uyusun, sen de öyle
-sabah kalk...
bana soruyorlar, yahu beş dakikan bile mi yok? ben de düşünüyorum cidden yok mu diye. yok. tam kıçımı yerle tanıştıratım diyorum artık vaktidir, hoop kendimi balkonda çamaşırlarla boğuşurken buluyorum.
velhasılı genç arkadaşlarım, gencecik yaşta evlenerek beni çileden çıkarıyorsunuz! her hala ben gibi, her babaanne benim annem gibi olmaz. kırın dizinizi okuyun, birtakım siyasi partilere laf atın, biliyormuş gibi yapın. hiçbir şey yapmasanız iki kitap okursunuz. lafımı ciddiye almayan arkadaşlar çok pişman olacak, bunu da bilin.
:*

bir zamanlar the Ayı olduğumu varsayarsak

2011-06-27T14:51:00.000-07:00

benim de KOCAMAN bir kalbim olmalı.

Serdar'ı üstsüz görüntüledik!

2011-06-21T16:26:00.000-07:00

o yüzden şaşkınız biraz.

bir de gençler durup durup öbüşüyorsunuz, siz hiç öpücük hastalığından haberdar olmadınız mı? ben oldum, çok ürkütücü geldi! ıyy

feryadım varsın duyulsun

2011-06-21T15:27:00.000-07:00

televizyon izlemeye ara vereli epey zaman oldu. aslında izlemiyorum. bundan kastın dizileri takip etmiyorum, ertesi gün o diziler hakkında yorum yapmıyorum, üstünden geyik çevirmiyorum, denk gelirsem izliyorum, denk gelip de izlerken de yorumdan kaçınıyorum olduğundan çok eminiz.
mezun olduktan sonra evde oturdum hikayemi az çok hepiniz biliyorsunuz, hatırıma geldikçe anlatırım. benim için bir nevi askerlik anılarıdır onlar. evde oturduğum o süre içerisinde dizilere abandım, dadandım hatta sarıldım. her güne bir dizi! gündüz rutin işler yapıldıktan ve öğleden sonra çeşitli temalı günlere katılıp karın doyurulduktan ve de akşamüstü birazcık kestirildikten-oh ne de güzel, ne de tatlı olur o uyku-sonra çayını çekirdeğini kekini alır oturursun televizyonun karşısına, hatta ev kalabalıksa sesini açarsın, izlersin mis gibi dizini. ertesi hafta ne olacak merak edersin, annenle tartışırsın bu mevzuyu.
böyle böyle bir yılı doldurdum. arada kesmedi internetten birtakım diziler izledim ki aralarında bağımlılık yapanlar oldu. fakat uzunca bir süredir televizyondan uzağım. insanların Çemile, Fatmakuul falan dediğinde garipsiyorum. alla alla da diyorum, ben de bahsediyordum bir ara bunlardan değil mi?
çok şaşırtıcı aslında. iki yıl öncesine kadar televizyonla hiç aram yoktu-gerçek manada. fakat tüm diğer canlı türleri gibi yaşadığımız ortama uyum sağlıyoruz. ev+anne=dizi gibi çok basit bir işlem üzerinden yürütmüşüm mekanizmamı.
biraz özlemle kenarda durup dizilerin çıkıntı elemanları üstünden çevirdiğiniz geyikleri görüyorum. çok sıktınız ama susun artık. zaten kavak yelleri de başlıyormuş. yine kafamız karışacak öf :/

B.O.K.

2011-06-20T06:09:00.000-07:00

ortalama bir insan pek çok şeyden memnun olmayabiliyor. memnun değiliz, olmuyoruz, olmayacağız da. aradığımız mükkemmelitei de hiçbir zaman bulamayacağımızın farkındayız üstelik.
de, ortalama biri olarak en azından ortalama birtakım elde etmelerle de kendimizi sakinleştirebiliyoruz aslında.
da, bu kadar canımızı sıkmasalar keşke!
dünün şikayetlerinin üstünden bir uyku geçmişken güne sakin, yenice hatta güzel başlayabileceğimizi zannediyoru her sabah. fakat olmuyor; her gün bir şeyler canımızı sıkıyor illa ki.canımızı sıkıyorlar. hem de sekiz yıldır!
daha bebecik olan Harakiri Dergisi'nin kapatılacağını öğrendim ve üzüldüm. çıkan iki sayısından tekini bile alamamıştım henüz. hüsran, moral bozukluğu, acılar filan günümü yine bok ettiniz tebrikler.